Roszpunkowa podróż do gwiazd

— Bajka do czytania —

Dawno temu, za siedmioma pagórkami, wśród pachnących lawendą łąk, stał mały, przytulny domek. Mieszkała w nim Roszpunka – dziewczynka o najdłuższych i najjaśniejszych włosach, jakie kiedykolwiek widziało słońce. Jej włosy lśniły jak złote nici, ale Roszpunka wcale nie chowała ich w wieży. Każdego ranka zaplatała je w dwa warkocze i biegła do ogrodu, gdzie czekały na nią kwiaty i zwierzęta.

Ogrod Roszpunki był wyjątkowy – rósł w nim groszek pachnący wanilią, stokrotki tańczące z motylami i tulipany, które śpiewały cichutko, gdy wiał wiatr. Roszpunka rozmawiała z każdym kwiatkiem i pomagała pszczołom znaleźć najlepszy nektar. Pewnego dnia, gdy podlewała swoją ulubioną różę, usłyszała cichy płacz. To była mała wiewiórka, która zgubiła drogę do swojej dziupli.

– Nie martw się – powiedziała Roszpunka, głaszcząc wiewiórkę po puszystym ogonku. – Pomożemy ci. Wstała i rozejrzała się po ogrodzie. Nagle wpadł jej do głowy pomysł! Jej długie, złote warkocze mogły stać się mostem, który połączy gałęzie drzew. Rozplotła warkocze i zarzuciła jeden koniec na najwyższy dąb, a drugi na starą wierzbę. Wiewiórka uśmiechnęła się i szybko pobiegła po tym słonecznym moście prosto do swojej dziupli.

Od tego dnia wiewiórka i Roszpunka stały się najlepszymi przyjaciółkami. Każdego popołudnia wiewiórka przynosiła Roszpunce orzeszki, a Roszpunka opowiadała jej historie o gwiazdach. Pewnej nocy, gdy niebo było usiane błyszczącymi punkcikami, wiewiórka zapytała: – Roszpunko, dlaczego twoje włosy są takie długie i lśniące?

Roszpunka uśmiechnęła się tajemniczo. – To dlatego, że każdy, komu pomogłam, zostawił w nich odrobinę swojego światła. Dziś, gdy pomogłam tobie, twoja radość sprawiła, że mój warkocz stał się jeszcze jaśniejszy. Spójrz – i wskazała na niebo. – Każda gwiazda to iskierka dobroci. Im więcej pomagamy, tym więcej gwiazd świeci.

Wiewiórka popatrzyła w górę i nagle zrozumiała, że nie trzeba być dużym ani silnym, by czynić dobro. Wystarczy mieć przyjaciela i odrobinę odwagi. Obie przytuliły się do siebie, a w ogrodzie zapanowała taka cisza, że słychać było tylko bicie serc i szelest trawy.

Gdy księżyc wszedł na sam środek nieba, Roszpunka zaprowadziła wiewiórkę do jej dziupli. – Dobranoc, przyjaciółko – szepnęła. – Niech twoje sny będą pełne gwiazd. A wiewiórka, otulona ciepłem i spokojem, zasnęła z uśmiechem. Roszpunka wróciła do domu, położyła głowę na poduszce i patrząc przez okno na rozgwieżdżone niebo, szepnęła: – Dobranoc, świecie. Śpijcie dobrze, wszystkie małe serduszka.