Renifer Rysio i Gwiazdka Przyjaźni

— Bajka do czytania —

Daleko na północy, gdzie śnieg iskrzy się jak diamenty, a zorza polarna tańczy na niebie, mieszkał mały renifer o imieniu Rysio. Miał miękkie, brązowe futerko i wielkie, błyszczące oczy, które zawsze patrzyły z ciekawością na świat.

Rysio uwielbiał biegać po śnieżnych łąkach i szukać gwiazdek, które spadły z nieba. Każdego wieczoru, gdy mama wołała go do domu, opowiadał jej o swoich skarbach. Ale najbardziej na świecie pragnął znaleźć Gwiazdkę Przyjaźni – taką, która spełnia jedno życzenie.

Pewnego dnia Rysio spotkał małego zajączka, który smutno siedział pod świerkiem. – Dlaczego płaczesz? – zapytał Rysio. – Zgubiłem drogę do domu – odpowiedział zajączek. – Nie mogę znaleźć swojej norki, a robi się ciemno.

Rysio spojrzał na niebo. Gwiazdy już zaczynały migotać. Mógł pójść dalej szukać swojej wymarzonej gwiazdki, ale serce mu mówiło, że trzeba pomóc zajączkowi. – Chodź, pokażę ci drogę – powiedział ciepło.

Szli razem przez zaśnieżony las. Rysio pokazywał zajączkowi, jakie ślady zostawiają sarny, a jakie lisy. Uczył go, jak czytać znaki przyrody. Po chwili dotarli do małej norki pod korzeniami starego dębu. – To tutaj! – ucieszył się zajączek i podskoczył z radości.

Nagle wokół nich zrobiło się jaśniej. Z nieba spadła mała, srebrzysta gwiazdka i zatrzymała się tuż nad noskiem Rysia. – Spełnię twoje życzenie – szepnęła cichutko. – Jesteś dobrym reniferkiem, bo pomogłeś innemu zwierzątku.

Rysio pomyślał chwilę. – Chciałbym, żeby wszystkie zwierzęta w lesie miały zawsze ciepło i żeby nikt się nie gubił – powiedział. Gwiazdka uśmiechnęła się i rozsypała wokół mnóstwo małych, ciepłych promyków. Od tej pory każdy, kto czuł się samotny, dostawał od Rysia iskierkę przyjaźni.

Tego wieczoru Rysio wrócił do domu zmęczony, ale szczęśliwy. Mama otuliła go ciepłym kocykiem i pogłaskała po głowie. – Dzisiaj znalazłeś najprawdziwszy skarb – szepnęła. Rysio zamknął oczy, a przez okno zobaczył na niebie małą, srebrzystą gwiazdkę, która mrugała do niego przyjaźnie.