Renifer Franek i zagubiona gwiazdka

— Bajka do czytania —

Daleko na Północy, w krainie wiecznego śniegu, mieszkał mały renifer o imieniu Franek. Miał miękkie, brązowe futerko i poroże, które dopiero zaczynało mu rosnąć – dwa małe, śmieszne guziczki. Każdego wieczoru siadał na śnieżnej wydmie i patrzył w niebo pełne gwiazd, marząc, by jedna z nich spadła tuż obok.

Pewnej nocy coś się wydarzyło. Mała, srebrzysta gwiazdka oderwała się od nieba i spadła wprost w zaspę za chatką Franka. Iskrzyła się tak jasno, że cała polana zajaśniała jak w dzień. Franek podbiegł i zobaczył, że gwiazdka drży z zimna i jest bardzo smutna.

„Jak się stąd wydostać?” – szepnęła gwiazdka. Franek nie wiedział, jak pomóc, ale postanowił spróbować. Najpierw chciał ją odrzucić z powrotem w niebo, pchając nosem, ale był za mały. Potem próbował ją ogrzać swoim oddechem, ale gwiazdka tylko mocniej migotała.

Wtedy z lasu wybiegł zajączek Stefek. „Potrzebujesz pomocy?” – zapytał. Franek skinął głową. Razem ulepili ze śniegu małą rakietę, a w niej umieścili gwiazdkę. Ale rakieta była za ciężka, by polecieć.

Ptaszka Ewelinka, która siedziała na sośnie, zaćwierkała: „A gdybyśmy wszyscy razem zdmuchnęli gwiazdkę? Jak dmuchawiec?” Frankowi spodobał się ten pomysł. Stanęli w kręgu i dmuchnęli z całych sił – ich oddechy uniosły gwiazdkę wysoko, aż do nieba.

Gwiazdka zatańczyła radośnie, a z nieba posypały się srebrne iskierki. Franek spojrzał w górę i uśmiechnął się. Od tej chwili wiedział, że nawet najmniejszy renifer może zdziałać wielkie rzeczy, gdy inni mu pomogą.

Zajączek i ptaszka pożegnali się i poszli spać, a Franek wrócił do swojej chatki. Śnieg skrzypiał pod kopytkami, a nad nim świeciła ta jedna, wyjątkowa gwiazdka – jaśniejsza od wszystkich. Franek położył się na sianie i zamknął oczy, czując, jak ciepło rozchodzi się po jego małym ciele.