Bajka o reniferku, który uczył się dzielić

— Bajka do czytania —

Mały reniferek Rysio mieszkał w śnieżnej krainie, gdzie wszystkie drzewa były ubrane w białe czapy, a słońce świeciło jak diament na niebie. Rysio miał miękkie, brązowe futerko i rogi, które dopiero zaczynały mu rosnąć. Każdego dnia biegał po łące i zbierał najpiękniejsze szyszki.

Pewnego ranka Rysio znalazł pod świerkiem ogromną, złotą szyszkę. Była większa niż wszystkie, które widział. Położył ją na śniegu i podziwiał, jak mieni się w słońcu. – To moja najwspanialsza szyszka! – szepnął z dumą. Schował ją do swojego koszyczka i pobiegł do domu.

Po drodze spotkał swoją przyjaciółkę, zajączkę Zuzię. Zuzia płakała, bo zgubiła swoją ulubioną marchewkę. – Nie martw się – powiedział Rysio. – Może znajdziesz ją później. Ale nie pokazał jej złotej szyszki, bo bał się, że Zuzia będzie chciała się nią pobawić.

Kiedy Rysio wrócił do swojej norki, usiadł na kocyku i wyjął szyszkę. Nagle usłyszał pukanie. To był mały ptaszek Filip, który przyleciał z daleka. – Jest mi zimno – zaćwierkał. – Czy mogę się ogrzać przy twojej szyszce? – Nie, to moja szyszka – odpowiedział Rysio i zamknął oczy.

W nocy Rysio nie mógł spać. Myślał o Zuzi i Filipie. Złota szyszka leżała obok, ale nie wydawała mu się już taka ładna. – Może gdybym się podzielił, wszyscy bylibyśmy szczęśliwsi – pomyślał. Rano obudził się z nowym pomysłem.

Rysio pobiegł do Zuzi i dał jej połowę szyszki. – Możesz się nią bawić, kiedy zechcesz – powiedział. Potem poleciał do ptaszka Filipa i położył przed nim drugą połowę. – To dla ciebie, żebyś miał ciepło – dodał. Zuzia i Filip uśmiechnęli się szeroko.

Wszyscy troje usiedli razem na śniegu. Zuzia położyła swoją połowę szyszki obok, a Filip położył swoją. Nagle zobaczyli, że z dwóch połówek zrobiła się jedna, jeszcze piękniejsza szyszka, która świeciła jak małe słoneczko. – Dzielenie się jest cudowne! – zawołał Rysio.