Bajka o rekinie, który nie lubił się bać

— Bajka do czytania —

W błękitnym, ciepłym oceanie, gdzie wodorosty tańczyły z prądem, a muszelki szeptały sekrety, mieszkał mały rekin o imieniu Rekinek. Rekinek nie był taki jak inne rekiny – zamiast ganiać za rybkami i straszyć wszystkich wokół, on najbardziej lubił pływać wśród koralowców i zbierać błyszczące kamyki.

Pewnego dnia, gdy Rekinek bawił się w podwodnej jaskini, usłyszał cichutkie pukanie. To mała, srebrna rybka o imieniu Iskierka utknęła w sieci porzuconej przez rybaków. Trzęsła się ze strachu, a jej płetewki drżały jak liście na wietrze.

Rekinek chciał pomóc, ale bał się. – A jeśli sieć mnie złapie? – pomyślał. – A jeśli nie dam rady? – Jego serce biło szybciej niż delfin skaczący nad fale. Ale gdy zobaczył smutne oczka Iskierki, zebrał całą odwagę, jaką miał.

Ostrożnie podpłynął do sieci. Najpierw spróbował ugryźć sznurek, ale był za gruby. Wtedy przypomniał sobie, że ma ostre zęby – nie po to, by kogoś skrzywdzić, ale by pomagać. Zaczął delikatnie przecinać sploty, jedno ogniwo po drugim.

Po chwili sieć puściła, a Iskierka wypłynęła wolna. – Dziękuję! – zawołała radośnie, kręcąc piruety w wodzie. – Jesteś najodważniejszym rekinem, jakiego znam! – Rekinek uśmiechnął się szeroko, a jego serce wypełniło ciepło.

Od tego dnia Rekinek i Iskierka zostali najlepszymi przyjaciółmi. Razem odkrywali tajemnice oceanu, a Rekinek nauczył się, że odwaga to nie brak strachu, ale robienie dobrych rzeczy mimo że się boimy. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzont, siadali na miękkim piasku i patrzyli, jak gwiazdy zapalają się nad wodą.

W końcu Iskierka ziewnęła, a Rekinek przytulił się do niej. – Czas spać – szepnął. – Jutro znów będziemy razem pływać. – Ocean stał się cichy, a księżyc kołysał fale do snu. Rekinek zamknął oczy, słysząc tylko szum wody i bicie swojego spokojnego serca.