Bajka o małym rekinie, który szukał przyjaciół

— Bajka do czytania —

W błękitnym oceanie, gdzie woda była tak czysta jak letnie niebo, mieszkał mały rekin o imieniu Rekinek. Miał srebrzyste łuski i duże, ciekawskie oczy. Każdego dnia pływał wśród kolorowych rybek, ale one zawsze odpływały, gdy tylko się zbliżał.

Rekinek czuł się samotny. Chciał się bawić, ale wszystkie rybki bały się jego ostrych zębów. „Dlaczego nikt nie chce być moim przyjacielem?” – zapytał pewnego dnia swoją mamę. Mama uśmiechnęła się ciepło i odpowiedziała: „Może dlatego, że nie wiedzą jeszcze, jaki jesteś dobry. Pokaż im swoje serce, a nie zęby.”

Następnego dnia Rekinek postanowił spróbować. Zobaczył małą rybkę Klarę, która płakała pod koralowcem. „Co się stało?” – zapytał łagodnie. Klara wskazała na swoją płetwę – utknęła w sieci. Rekinek ostrożnie, swoimi zębami, przeciął nitki i uwolnił rybkę. Klara była mu bardzo wdzięczna.

Wieść o dobrym uczynku Rekinka szybko rozeszła się po oceanie. Następnego dnia przyszła do niego rybka Lila. „Czy chcesz się ze mną bawić w chowanego?” – zapytała nieśmiało. Rekinek aż podskoczył z radości. „Bardzo chętnie!” – odpowiedział. Lila schowała się za wodorostami, a Rekinek szukał jej, starając się nie straszyć innych rybek swoim ogonem.

Gdy znaleźli się razem, Lila powiedziała: „Myślałam, że rekiny są groźne, ale ty jesteś miły i delikatny.” Rekinek uśmiechnął się. „Każdy może być przyjacielem, jeśli tylko da mu się szansę.” Od tego dnia Rekinek i Lila spędzali razem każdą chwilę – pływali wśród raf, skakali nad falami i opowiadali sobie historie o podwodnych skarbach.

Pewnego wieczoru dołączyła do nich jeszcze rybka Bąbel. Razem tańczyli w kręgu, a ich śmiech niósł się po całym oceanie. Rekinek zrozumiał, że to, co miał w sercu, było ważniejsze niż jego wygląd. I że przyjaźń nie zna granic – ani gatunków, ani rozmiarów.

Gdy słońce zachodziło, a woda stawała się coraz ciemniejsza, Rekinek odprowadził przyjaciół do ich domków wśród koralowców. „Dobranoc, Rekinku” – szepnęły rybki. „Dobranoc” – odpowiedział cicho. I popłynął do swojej groty, gdzie czekała już mama z ciepłym uściskiem.

Tego wieczoru Rekinek zasnął spokojnie, a nad oceanem zapaliły się pierwsze gwiazdy. Wiedział, że jutro znów będzie się bawił z przyjaciółmi i że każdy dzień może przynieść nową, piękną przygodę. I tak śnił o podwodnych łąkach pełnych śmiejących się rybek, a księżyc kołysał go do snu swoim srebrnym blaskiem.