Bajka o rakiecie, która chciała być gwiazdą

— Bajka do czytania —

Daleko, daleko, w ogromnym kosmicznym porcie, stała mała rakieta o imieniu Rakietka. Była srebrzysta i błyszcząca, ale wcale nie czuła się szczęśliwa. Każdej nocy patrzyła w niebo i widziała tysiące gwiazd, które świeciły tak pięknie i spokojnie. Rakietka bardzo chciała być jedną z nich.

– Gdybym tylko mogła świecić jak one – wzdychała Rakietka do swojego przyjaciela, małego robota Iskierki, który mieszkał w hangarze obok. – Gwiazdy są takie ważne, a ja tylko stoję i czekam, aż ktoś mnie odpali.

Iskierka mrugnął swoim światełkiem i powiedział: – Ale ty jesteś wyjątkowa! Potrafisz latać szybciej niż wszystkie gwiazdy. Może nie musisz być gwiazdą, żeby być kimś ważnym?

Rakietka jednak nie dawała za wygraną. Postanowiła, że sama poleci do gwiazd i poprosi je, żeby przyjęły ją do swojego grona. Ruszyła więc w podróż, a Iskierka został na Ziemi, żeby na nią czekać.

Po drodze minęła Księżyc, który uśmiechnął się do niej przyjaźnie. – Dokąd tak pędzisz, mała rakieto? – zapytał. – Lecę do gwiazd, żeby być jedną z nich! – odpowiedziała Rakietka z zapałem. Księżyc pokiwał głową i powiedział: – Każdy ma swoje miejsce. Może twoje jest gdzie indziej?

Rakietka dotarła wreszcie do najjaśniejszej gwiazdy na niebie, która nazywała się Polaris. – Witaj, mała rakieto – powiedziała Polaris ciepłym, migoczącym głosem. – Słyszałam, że chcesz być gwiazdą. Ale czy wiesz, że gwiazdy nie ruszają się z miejsca? Ty możesz podróżować, odkrywać nowe światy i zabierać w przygodę innych. To jest twoja magia.

Rakietka zrozumiała wtedy, że nie musi być gwiazdą, żeby być wyjątkowa. Jej misją było latanie, a nie świecenie w miejscu. Podziękowała Polaris i zawróciła w stronę Ziemi, gdzie czekał na nią Iskierka.

Gdy wróciła, Iskierka ucieszył się bardzo. – Widzisz? Jesteś wspaniała taka, jaka jesteś – powiedział. Rakietka uśmiechnęła się i od tej pory każdej nocy, zamiast zazdrościć gwiazdom, po prostu cieszyła się swoimi lotami. A gdy kładła się spać w hangarze, gwiazdy świeciły dla niej, a ona zasypiała spokojnie, wiedząc, że jest dokładnie tam, gdzie powinna być.