Bajka o ptaszkach dla 6-latka: Gniazdko na skraju łąki

— Bajka do czytania —

Na skraju wielkiej, zielonej łąki, wśród pachnących krzewów bzu, stało małe, przytulne gniazdko. Mieszkały w nim trzy pisklęta: wróbelek Cypisek, sikorka Kropka i zięba Groszek. Każde z nich było inne – Cypisek lubił skakać po ziemi, Kropka uwielbiała wisieć głową w dół na gałęziach, a Groszek najchętniej nucił cichutkie melodie. Ale łączyła ich jedna rzecz: wielka ciekawość świata.

Pewnego słonecznego poranka ptaszki postanowiły wyruszyć w swoją pierwszą samodzielną wyprawę. „Dzisiaj znajdziemy coś pysznego!” – zaćwierkał Cypisek, podskakując na gałęzi. „Albo coś błyszczącego!” – dodała Kropka, mrugając okiem. „Albo po prostu miłego towarzysza” – zaśpiewał cicho Groszek. I tak poleciały w stronę łąki, gdzie trawa sięgała wyżej niż ich główki.

Po chwili Kropka zauważyła coś czerwonego wśród listków. „Patrzcie! Wielka, soczysta jagoda!” – zawołała. Wszystkie trzy podfrunęły bliżej. Jagoda była naprawdę duża – wystarczyłaby dla każdego po kawałku. „Ja znalazłam!” – pisnęła Kropka. „Ale ja pierwszy to zobaczyłem!” – odparł Cypisek. Groszek milczał, patrząc to na jagodę, to na przyjaciół. W końcu powiedział: „Gdybyśmy się pokłócili, jagoda by spadła i zepsuta się. A tak – każdy dostanie po równo.”

Ptaszki spojrzały na siebie i uśmiechnęły się. Cypisek podzielił jagodę na trzy równe części. Każde z nich zjadło swój kawałek i poczuło, że smakuje jeszcze lepiej, niż gdyby mieli ją tylko dla siebie. „Dziękuję, Groszku” – powiedziały chórem. A Groszek tylko machnął skrzydłem i zaśpiewał wesołą piosenkę o przyjaźni.

Nagle usłyszały ciche popiskiwanie. Pod krzakiem siedział mały gil z zabłoconym skrzydłem. „Nie mogę latać” – jęknął. „Zgubiłem drogę do swojego gniazda.” Kropka natychmiast podleciała bliżej i zaczęła czyścić mu piórka. Cypisek przyniósł suchy listek, by go przykryć. Groszek uspokajał go delikatnym śpiewem. „Pomóżmy mu znaleźć drogę” – zaproponowała Kropka.

Wspólnie utworzyły łańcuszek: Kropka leciała przodem i wypatrywała znajomych miejsc, Cypisek niósł na grzbiecie małego gila, a Groszek śpiewał, by dodawać otuchy. Po kilku minutach dotarły do wysokiego dębu, gdzie czekała na gila rodzina. Gilki zaćwierkały z radości, a mały ptaszek podziękował trójce przyjaciół. „Jesteście najlepszymi ptaszkami na łące!” – powiedział.

Gdy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Cypisek, Kropka i Groszek wróciły do swojego gniazdka. Były zmęczone, ale bardzo szczęśliwe. „Dzisiaj zrobiłyśmy coś dobrego” – szepnął Groszek. „Dzieliłyśmy się i pomagałyśmy” – dodała Kropka. „I przyjaźniłyśmy się” – dokończył Cypisek. Otuliły się wzajemnie piórkami i patrzyły, jak niebo powoli staje się granatowe.

Nad łąką zapadła cisza. Gniazdko kołysało się lekko na wietrze, a nad nim rozbłysły pierwsze gwiazdy. Ptaszki przymknęły oczy, słuchając szumu traw i dalekiego śpiewu świerszcza. „Dobranoc, przyjaciele” – szepnął wiatr. I wszystkie trzy zasnęły spokojnym, ptasim snem.