Bajka o ptaszkach, które uczyły się dzielić

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym gniazdku na wysokim klonie mieszkały trzy małe ptaszki: Złotka, Piórko i Dzwoneczek. Każdego ranka budziły się razem z pierwszym promykiem słońca i ćwierkały wesoło, witając nowy dzień.

Pewnego dnia mama ptaszyna przyniosła w dziobku pełno złocistych ziarenek. Położyła je na liściu i powiedziała: „To dla was, moje skrzydlate skarby. Podzielcie się po równo, aby każdy miał tyle samo.”

Złotka spojrzała na ziarenka i pisnęła: „Ja chcę najwięcej, bo jestem najstarsza!” Piórko zatrzepotało skrzydełkami: „A ja chcę te największe, bo jestem najsilniejsza!” Dzwoneczek tylko cicho zapiszczał: „A ja chcę trochę dla siebie.”

Mama ptaszyna westchnęła łagodnie i powiedziała: „Spróbujcie się podzielić. Zobaczcie, co się stanie, gdy każdy dostanie po równo.”

Złotka niechętnie odsunęła kilka ziarenek w stronę Piórka, a Piórko przesunęło kilka do Dzwoneczka. Dzwoneczek uśmiechnął się i oddał jedno ziarenko Złotce. Wtedy wszystkie trzy ptaszki zaczęły jeść razem, a ich ćwierkanie stało się jeszcze radośniejsze.

Po jedzeniu postanowiły zaśpiewać piosenkę. Każde chciało śpiewać najgłośniej, ale szybko zorientowały się, że gdy śpiewają razem, melodia brzmi najpiękniej. „Dzielenie się śpiewem też jest fajne!” – zaćwierkało Piórko.

Od tego dnia Złotka, Piórko i Dzwoneczek zawsze dzieliły się wszystkim: ziarenkami, listkami do zabawy i najpiękniejszymi nutkami. A ich gniazdko wypełniał śmiech i spokój.

Gdy słońce schowało się za chmurką, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, ptaszki wtuliły się w siebie nawzajem. Mama przykryła je miękkim piórkiem i szepnęła: „Dobranoc, moje dzielne ptaszki. Śpijcie spokojnie.” I wszystkie zasnęły, marząc o złocistych ziarenkach i przyjaźni.