Ptaszek Titi i zagubione piórko

— Bajka do czytania —

W małym gniazdku na najwyższej gałęzi wielkiego dębu mieszkał mały ptaszek o imieniu Titi. Miał on śliczne, błękitne piórko, które bardzo lubił – zawsze nim machał, gdy był szczęśliwy.

Pewnego ranka Titi obudził się i od razu chciał pokazać swoje piórko słońcu. Ale kiedy zajrzał do gniazda – piórka nie było! Titi zatrzepotał skrzydełkami i zaćwierkał ze smutkiem: „Gdzie jest moje piórko?”.

Zaczął szukać wszędzie. Pod źdźbłem słomy, za kamyczkiem, nawet pod własną nóżką. Przekręcał główkę to w lewo, to w prawo, ale piórko jakby zapadło się pod ziemię.

Nadleciał wróbelek Franio. „Co się stało, Titi?” – zapytał przyjaźnie. „Zgubiłem moje niebieskie piórko” – odpowiedział Titi ze łzami w oczkach. „Nie martw się, pomogę ci szukać!” – zaćwierkał Franio.

Franio poleciał zawołać inne ptaszki: Zosię i Krzysia. Przylecieli natychmiast. „Razem znajdziemy!” – powiedzieli chórem. I rozpoczęli poszukiwania: zaglądali pod kwiatki, między trawki, a nawet przy małym strumyku.

Nagle Krzyś zawołał: „Patrzcie, coś niebieskiego wystaje z krzaczka malin!”. Wszystkie ptaszki podfrunęły bliżej. Rzeczywiście – tam, między liśćmi, leżało błękitne piórko Titi.

Titi podskoczył z radości. „Dziękuję, dziękuję!” – ćwierkał, przytulając piórko do piersi. „To nic, przyjaciele są po to, by sobie pomagać” – odpowiedział Franio, a Zosia i Krzyś kiwnęli główkami.

Gdy wieczorem na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Titi usiadł w gniazdku, trzymając swoje piórko. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Zamknął oczka, a wokół niego zapanowała cisza. Księżyc delikatnie oświetlał dąb, a Titi zasnął spokojnie, wiedząc, że ma wspaniałych przyjaciół.