Ptaszek, który zgubił piórko

— Bajka do czytania —

W małym, puchatym gniazdku na starym dębie mieszkał ptaszek o imieniu Tuptuś. Miał on wspaniałe, złociste piórko na ogonie, które lśniło w słońcu jak małe słoneczko. Każdego ranka Tuptuś dmuchał na nie, żeby było jeszcze bardziej błyszczące, i cieszył się, że jest takie wyjątkowe.

Pewnego dnia, kiedy Tuptuś fruwał między gałęziami, wiatr zawiał mocniej – i piórko odfrunęło! Ptaszek zatrzepotał skrzydełkami, ale piórko szybko zniknęło w gęstwinie lasu. „Ojej, zgubiłem swój skarb” – zasmucił się i postanowił je odszukać.

Najpierw spotkał wiewiórkę Rudeńkę, która zbierała żołędzie. „Rudeńko, czy widziałaś moje złociste piórko?” – zapytał. Wiewiórka pokręciła głową, ale powiedziała: „Pomogę ci szukać, jeśli pomożesz mi zanieść te żołędzie do dziupli. Mam małe, głodne dzieci.” Tuptuś zgodził się i razem ułożyli zapasy. Wiewiórka była wdzięczna i obiecała rozejrzeć się za piórkiem.

Potem Tuptuś poleciał nad strumyk, gdzie natknął się na zajączka Tulipka. „Tulipku, nie widziałeś mojego piórka?” – zapytał. Zajączek właśnie próbował przeskoczyć przez strumyk, ale się bał. „Pomóż mi – powiedz, czy dam radę?” – poprosił. Tuptuś zachęcił go i nawet pokazał, jak lekko fruwać nad wodą. Tulipko skoczył i udało się! „Dziękuję, teraz też będę za tobą wypatrywał piórka” – obiecał.

W końcu Tuptuś trafił na polanę, gdzie mieszkała stara, mądra sowa. „Sowo, wszystkie zwierzęta mi pomagają, ale piórka nigdzie nie ma” – westchnął. Sowa wytężyła wzrok i powiedziała: „Widziałam je – leży pod wielkim kamieniem przy starym dębie. Ale zanim je weźmiesz, spójrz, co się stało: pod tym kamieniem rosła mała, słaba stokrotka. Twoje piórko dało jej cień i ochłodę.” Tuptuś przyjrzał się i rzeczywiście – stokrotka wyglądała zdrowo i radośnie.

Ptaszek pomyślał przez chwilę. „Jeśli zabiorę piórko, stokrotce będzie gorąco. Ale jeśli zostawię, stracę mój skarb” – zastanawiał się. Nagle zrozumiał, że najważniejsza jest pomoc innym. Piórko przestało mu błyszczeć w oczach, zobaczył uśmiech stokrotki. „Zostawię je tutaj. Będzie chronić kwiatka” – powiedział cicho.

Wieczorem Tuptuś wrócił do gniazdka. Na gałęzi czekały wiewiórka i zajączek – przynieśli mu kawałek mchu i kilka jagód. „Nie masz już piórka, ale masz przyjaciół” – powiedziała Rudeńka. Tuptuś uśmiechnął się i położył do snu. Przez liście wpadały promienie księżyca, a wiatr szeptał kołysankę. Ptaszek zamknął oczy, czując w sercu ciepło – bo znalazł coś ważniejszego niż najpiękniejsze piórko.

Dobranoc, mały ptaszku. Dobranoc, lesie i wszystkie zwierzęta. Niech wasze sny będą lekkie jak piórka i ciepłe jak przyjaźń. Śpijcie spokojnie do rana, pod gwiaździstym niebem.