Ptaszek Tupuś i tęczowe piórko

— Bajka do czytania —

Mały, żółty ptaszek o imieniu Tupuś mieszkał w gniazdku na starej wiśni. Każdego ranka budził się wraz ze słońcem i ćwierkał wesoło: „Cziri, cziri!”.

Pewnego dnia, gdy Tupuś skakał po gałęziach, zobaczył coś błyszczącego wśród liści. Podleciał bliżej i znalazł piórko – niezwykłe, bo mieniło się wszystkimi kolorami tęczy: czerwonym, pomarańczowym, żółtym, zielonym, niebieskim i fioletowym.

„Ojej, jakie piękne!” – zaćwierkał zachwycony. „To będzie tylko moje!” Schował piórko pod skrzydełko i poleciał do swojego gniazdka, żeby nikt go nie zobaczył.

Po chwili przyleciała do niego przyjaciółka, ptaszyna o imieniu Kruszynka. „Tupusiu, widziałeś moje zgubione piórko? Jest kolorowe i bardzo je lubię” – zapytała smutno. Tupuś poczuł, że coś mu ściska w brzuszku. Schował piórko jeszcze głębiej i powiedział: „Nie, nie widziałem”.

Kruszynka odleciała, a Tupuś został sam. Nagle zrozumiał – piórko wcale nie było jego, tylko Kruszynki. A nawet gdyby było, to czy zabawa nim samemu naprawdę jest fajna? Wyjął piórko i poleciał za przyjaciółką.

„Kruszynko, proszę, oto twoje piórko. Przepraszam, że je schowałem” – powiedział cichutko. Kruszynka uśmiechnęła się szeroko: „Dziękuję, Tupusiu! A wiesz co? Możemy razem nim się bawić – niech będzie nasze wspólne!” I tak zaczęli tańczyć w powietrzu, a piórko wirowało wokół nich, mieniąc się w słońcu.

Wkrótce doleciały inne ptaszki i też chciały się bawić. Każde dotknęło piórka i nagle zrobiło się wesoło i kolorowo. Wieczorem, gdy zmęczone ptaki wróciły do gniazdek, Tupuś przytulił się do Kruszynki. „Dzielenie się z tobą było najlepszym pomysłem” – wyszeptał. A nad nimi, na niebie, pojawiły się pierwsze gwiazdki. Cicho, spokojnie, dobranoc, mały ptaszku.