Bajka o małej pszczole i baloniku

— Bajka do czytania —

W małym, złocistym ulu, na skraju łąki pełnej kwiatów, mieszkała mała pszczoła o imieniu Maja. Maja miała żółto-czarne paski i skrzydełka, które błyszczały w słońcu jak malutkie iskierki. Każdego ranka Maja budziła się z uśmiechem, gotowa na nowe przygody.

Pewnego dnia Maja wyfrunęła z ula, by poszukać słodkiego nektaru. Leci sobie, leci, aż nagle zobaczyła coś dziwnego. Na polnym kwiatuszku, tuż przy drodze, leżał mały, czerwony balonik. Balonik był smutny i przywiązany do nitki, która zaplątała się w listki.

Maja podeszła bliżej i zapytała: „Dlaczego jesteś taki smutny?” Balonik westchnął: „Chciałem polecieć wysoko, do chmur, ale moja nitka utknęła. Nie mam siły się uwolnić.” Mai zrobiło się żal balonika. Postanowiła mu pomóc.

Maja zaczęła delikatnie odplątywać nitkę swoimi małymi nóżkami. Ale nitka była mocno splątana. Wtedy Maja pomyślała: „Potrzebuję pomocy!” Zawołała swoje przyjaciółki pszczoły: Bąbelka i Pysię. Razem, jedna za drugą, zaczęły ciągnąć za nitkę.

Bąbel, Pyś i Maja ciągnęły, aż w końcu nitka puściła! Balonik uniósł się w górę, ale zanim odleciał, powiedział: „Dziękuję wam! Jesteście wspaniałe!” Maja uśmiechnęła się szeroko. Pomaganie innym było naprawdę przyjemne.

Wieczorem, gdy Maja wróciła do ula, mama pszczoła zapytała: „Córeczko, co dziś robiłaś?” Maja opowiedziała o baloniku io tym, jak razem z przyjaciółkami go uwolniły. Mama pogłaskała ją po skrzydełku: „Pomaganie innym to piękna rzecz. Dzielenie się radością sprawia, że świat staje się lepszy.”

Maja położyła się do swojego małego łóżeczka z wosku. Za oknem świeciły gwiazdy, a w ulu było cicho i ciepło. Maja zamknęła oczy i pomyślała o baloniku, który teraz tańczył gdzieś wysoko wśród chmur. Czuła się bardzo szczęśliwa.