Bajka o małym wróbelku i zagubionym piórku

— Bajka do czytania —

Daleko za miastem, w starym ogrodzie pełnym kolorowych kwiatów i wysokich drzew, mieszkał mały wróbelek o imieniu Franek. Miał szare piórka i błyszczące oczka, a najbardziej na świecie lubił skakać po gałęziach i obserwować świat. Pewnego poranka, gdy słońce dopiero wschodziło, Franek znalazł na ścieżce coś niezwykłego – małe, srebrzyste piórko, które mieniło się w świetle jak kropla rosy.

Franek podniósł piórko dziobem i zastanawiał się, do kogo może należeć. „Muszę oddać je właścicielowi” – pomyślał. Postanowił wyruszyć w podróż po ogrodzie, by znaleźć ptaka, który zgubił tak piękne piórko. Najpierw poleciał do sikorki Zosi, która siedziała na gałęzi bzu. „Czy to twoje piórko?” – zapytał Franek. Sikorka pokręciła głową. „Nie, moje piórka są żółte i niebieskie” – odpowiedziała i poleciała dalej.

Następnie Franek spotkał gołębia Gustawa, który spacerował po trawie. „Gustawie, czy zgubiłeś to piórko?” – zapytał wróbelek. Gołąb spojrzał na piórko i zachichotał. „Ależ skąd! Moje piórka są szare i białe, a to jest srebrzyste. Spróbuj zapytać sowy Heleny, która mieszka w starej gruszy” – poradził. Franek podziękował i poleciał dalej.

Sowa Helena spała w dziupli, gdy Franek delikatnie zapukał. „Heleno, obudź się! Czy to twoje piórko?” – zawołał. Sowa otworzyła jedno oko, ziewnęła i spojrzała na piórko. „Nie, moje piórka są brązowe i miękkie. Ale widziałam dzisiaj małą ptaszynę, która uczyła się latać niedaleko stawu. Może to ona zgubiła to piórko” – wyszeptała sowa i znów zamknęła oczy.

Franek poleciał nad staw, gdzie rosły wysokie trzciny. Nad wodą zobaczył małego ptaszka o srebrzystych piórkach, który siedział smutny na kamieniu. „Cześć, jestem Franek. Czy zgubiłeś to piórko?” – zapytał, pokazując znalezione. Ptaszek podskoczył z radości. „O tak! To moje piórko! Zgubiłem je, gdy próbowałem latać pierwszy raz. Dziękuję, że je znalazłeś!” – zaćwierkał.

Okazało się, że ptaszek ma na imię Miluś i dopiero uczył się fruwać. Franek pomógł mu przypiąć piórko do skrzydełka i pokazał, jak machać skrzydłami. „Nie martw się, każdy kiedyś zaczynał” – powiedział wróbelek. Miluś był wdzięczny i obiecał, że następnym razem będzie bardziej uważał. Razem poćwiczyli latanie nad stawem, a słońce zaczęło powoli chować się za horyzontem.

Gdy zrobiło się ciemno, Franek poczuł zmęczenie. Pożegnał się z Milusiem i poleciał do swojego gniazda na starej wiśni. Usiadł na gałęzi i patrzył, jak na niebie pojawiają się pierwsze gwiazdy. Był szczęśliwy, że pomógł nowemu przyjacielowi. Wiedział, że nawet małe dobre uczynki sprawiają, że świat staje się piękniejszy.

W końcu Franek ułożył się wygodnie w gniazdku, wtulił dziób w piórka i zamknął oczy. Wokół panowała cisza, tylko wiatr delikatnie poruszał liśćmi, a gwiazdy świeciły jasno nad ogrodem. Dobranoc, mały wróbelku – szepnął wiatr. Dobranoc, Franku – odpowiedziały gwiazdy. I tak wróbelek zasnął spokojnie, marząc o lotach i przygodach.