Burek Strażak i Mały Kotek

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, na stacji strażackiej, mieszkał Burek – wesoły, czarny pies z białą łatką na uchu. Burek nie był zwykłym psem: nosił małą, czerwoną hełm strażacki i bardzo lubił pomagać innym. Każdego dnia biegał po stacji, merdał ogonem i czekał, aż zadzwoni dzwonek alarmowy.

Pewnego słonecznego poranka, mała kotka o imieniu Misiula wdrapała się na wysoką topolę przy parku. Siedziała na gałęzi, trzęsąc się ze strachu, bo bała się zejść. Jej miauczenie było cieniutkie i smutne. Wszystkie dzieci z placu zabaw patrzyły w górę i nie wiedziały, jak pomóc.

Nagle ktoś zawołał: „Burek! Pomocy!”. Pies usłyszał wołanie, podniósł uszy i natychmiast pobiegł w stronę parku. Pod drzewem zatrzymał się, popatrzył na kotkę i szczeknął cicho: „Hau! Nie bój się, zaraz cię stąd ściągnę!”.

Burek rozejrzał się dookoła. Obok leżała długa drabina – taka, jakiej używają strażacy, tylko malutka. Pies chwycił ją zębami, postawił przy pniu i ostrożnie, łapa za łapą, wszedł na górę. Gałąź trzeszczała, ale Burek szedł powoli, żeby nie przestraszyć kotki.

Kiedy był przy Misiuli, delikatnie wziął ją za kark i wsadził do swojej miękkiej, strażackiej torby. Kotka przytuliła się do niego i przestała drżeć. „Już dobrze, maluszku, zaniosę cię do mamy” – szepnął Burek i zaczął schodzić.

Na dole czekała mama kotka – wdzięczna i wzruszona. Obliżała Misiulę po głowie i dziękowała Burkowi. Dzieci klaszczyły, a Burek merdał ogonem tak mocno, że aż mu hełm zsunął się na oczy. „Stać się strażakiem to nie tylko gasić pożary, ale też pomagać małym przyjaciołom” – pomyślał pies i uśmiechnął się.

Wieczorem, kiedy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Burek wrócił do swojej budy na stacji. Położył głowę na łapach, patrzył w niebo i cieszył się, że mógł pomóc. Wokoło było cicho, a tylko od czasu do czasu słychać było cichutkie „dziękuję” od Misiuli, która spała już w swoim koszyku obok mamy.