Bajka o małym psie strażaku

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, mieszkał mały piesek o imieniu Borys. Borys był jeszcze szczeniaczkiem, miał miękkie, brązowe uszy i ogonek, który merdał jak chorągiewka na wietrze.

Każdego ranka Borys siadał na swoim dywaniku przed domem i patrzył, jak wielki, czerwony wóz strażacki z głośną syreną pędzi ulicą. "Ależ bym chciał być strażakiem!" - wzdychał Borys i machał łapką do strażaków.

Pewnego dnia mała Zosia, sąsiadka Borysa, upuściła swoją ulubioną piłeczkę. Piłeczka potoczyła się pod samochód. "Ojej, nie mogę jej dosięgnąć!" - zapłakała Zosia.

Borys podbiegł i położył się płasko na brzuszku. "Jestem mały i mogę się wcisnąć w każdą szczelinę!" - powiedział. Ostrożnie wsunął się pod samochód i nosem wypchnął piłeczkę z powrotem do Zosi. "Dziękuję, Borysie! Jesteś prawdziwym bohaterem!" - ucieszyła się Zosia.

Nagle z kuchni Zosi zaczął unosić się dym. To zapomniała wyłączyć piekarnik! Borys natychmiast pobiegł do strażaków. "Hau, hau!" - szczekał głośno, wskazując łapką w stronę domu Zosi.

Strażacy przyjechali szybko i ugasili mały ogień. "Brawo, mały Borysie!" - pochwalił go dowódca straży. "Dzięki tobie nic się nie stało. Masz w sobie prawdziwe strażackie serce."

Borys poczuł, jak jego serduszko bije z radości. Nie był duży, ale był odważny i sprytny. Od tego dnia Borys został małym pomocnikiem strażaków, a każdy w miasteczku wiedział, że nawet mały piesek może być wielkim bohaterem.

Gdy zapadł zmrok, Borys wtulił się w swój kocyk. Nad miasteczkiem rozbłysły pierwsze gwiazdy. Borys zamknął oczy i uśmiechnął się do nich. "Dobranoc, gwiazdeczki" - szepnął i zasnął spokojnie, marząc o kolejnych przygodach.