Bajka o psie, który jeździł koleją

— Bajka do czytania —

Borys był małym, kudłatym pieskiem o brązowej łatce na uchu, który każdego ranka budził się z wielkim entuzjazmem, bo wiedział, że dziś znów pojedzie pociągiem.

Borys mieszkał z panem Zygmuntem, maszynistą, który codziennie zabierał go do swojej lokomotywy. Pies siadał na miękkiej poduszce obok okna i patrzył, jak świat pędzi do tyłu – zielone łąki, małe domki, krowy pasące się na polach.

Pewnego dnia, gdy pociąg zatrzymał się na stacji wśród słoneczników, Borys zobaczył małą dziewczynkę, która płakała na peronie. Dziewczynka trzymała w ręku pluszowego zajączka, ale zajączek zgubił swoje uszko.

Borys podrapał się łapką po głowie, a potem delikatnie szturchnął pana Zygmunta nosem. – Hau, hau! – zaszczekał, wskazując na dziewczynkę. Pan Zygmunt uśmiechnął się i pomógł znaleźć zgubione uszko pod ławką.

– Dziękuję! – pisnęła dziewczynka, przytulając zajączka. – Jesteś bardzo miłym pieskiem. – Borys merdał ogonem tak szybko, że aż zawirował kurz.

Potem pociąg pojechał dalej, a Borys zobaczył starszą panią, która niosła ciężkie torby. Piesek podbiegł i pomógł jej, trzymając w pysku rączkę jednej z toreb, aż pani mogła usiąść wygodnie.

– Jaki pomocny pies! – zachichotała pani, a Borys poczuł, że jego serduszko rośnie z radości. Każda podróż uczyła go, że pomaganie innym jest jak magiczny bilet do szczęścia.

Gdy słońce zaszło za horyzont, a pociąg wrócił do domu, Borys położył się na swojej poduszce i zamknął oczy. Wiedział, że jutro znów pojedzie w nową podróż, by pomagać innym. I tak, wtulony w ciepły kocyk, zasnął słodko pod migoczącymi gwiazdami.

– Dobranoc, Borysie – szepnął pan Zygmunt, gasząc światło. – Dobranoc, mały pomocniku.