Łatek i tajemniczy dźwięk

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, kiedy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, mały Tomek szykował się do snu. Jego pies, Łatek, już leżał na dywaniku obok łóżka, machając ogonem. Wszystko było cicho i spokojnie.

Nagle z ogrodu dobiegł dziwny dźwięk – coś jakby ciche skomlenie i szuranie. Tomek usiadł na łóżku i nadstawił ucha. Łatek podniósł głowę, a jego uszy stanęły na baczność. „Słyszałeś?” – szepnął Tomek. Pies zamerdał ogonem, jakby mówił: „Tak, słyszałem, panie.”

Tomek bał się trochę ciemności, ale wiedział, że Łatek jest przy nim. „Sprawdźmy, co to?” – powiedział cicho. Łatek podszedł do drzwi na taras, a chłopiec wziął go za obrożę. Razem wyszli do ogrodu, oświetleni tylko blaskiem księżyca.

W kącie, przy płocie, zobaczyli coś małego i czarnego. To był jeż, który zaplątał się w starej siatce. Kręcił się i piszczał, nie mogąc się uwolnić. Łatek podszedł powoli, obwąchał jeża, a potem spojrzał na Tomka, jakby pytał: „Co robimy?”

Tomek przykucnął i ostrożnie chwycił siatkę. „Nie bój się, maluchu – szepnął. – Pomogę ci.” Łatek stał obok i cicho merdał ogonem, dodając Tomkowi odwagi. Po chwili udało się wyswobodzić jeża, który natychmiast zwinął się w kulkę.

Łatek polizał go delikatnie po kolcach, a jeż powoli rozwinął się i pobiegł w stronę krzaków. Zatrzymał się na chwilę, jakby dziękował, a potem zniknął w nocy. Tomek uśmiechnął się i pogłaskał Łatka po głowie. „Byliśmy odważni, prawda?” – powiedział.

Wracając do domu, Tomek poczuł, że jego serce bije równo, a strach minął. Zrozumiał, że odwaga to nie brak strachu, ale to, że robi się coś dobrego mimo strachu. A jeszcze ważniejsze jest to, że przyjaciele są obok, by się wspierać.

Potem wrócili do domu. Łatek zwinął się w kłębek u stóp Tomka, a chłopiec zamknął oczy, słysząc tylko spokojne sapanie psa. Za oknem błyszczały gwiazdy, a cisza nocy otulała ich obu. „Dobranoc, Łatku” – szepnął Tomek i zasnął.