Bajka o psie, który odkrył, że dzielenie się jest radością

— Bajka do czytania —

Mały, puszysty piesek o imieniu Bureczek mieszkał w przytulnej budzie obok domu. Miał miękkie, brązowe uszy i ogon, który merdał jak wiatraczek. Każdego ranka Bureczek wybiegał na łąkę, by witać słońce i szukać przygód.

Pewnego dnia Bureczek znalazł pod krzakiem piękną, czerwoną piłkę. Była gładka i lekka, a gdy nią rzucił, podskakiwała wysoko. „To moja piłka!” – zaszczekał radośnie i pobiegł z nią na polanę.

Na polanie spotkał kaczkę Kaczkę, która smutno patrzyła na niebo. „Co się stało?” – zapytał Bureczek. „Zgubiłam mój ulubiony kamyk” – odpowiedziała kaczka. „Bez niego nie umiem skakać do kałuży.”

Bureczek pomyślał chwilę. Mógł bawić się sam piłką, ale widział, że kaczka jest smutna. „Mam pomysł!” – szczeknął. „Pobawimy się razem. Ty pokażesz mi, jak skaczesz do kałuży, a ja pożyczę ci moją piłkę.”

Kaczka uśmiechnęła się szeroko. Razem skakali po kałużach, a piłka turlała się wesoło. Nagle zza krzaka wyszedł mały królik. „Cześć! Mogę się pobawić?” – zapytał nieśmiało. Bureczek bez wahania podał mu piłkę. „Oczywiście! Dzielenie się jest fajne!”

Trójka przyjaciół bawiła się do późnego popołudnia. Gdy zrobiło się chłodno, Bureczek zaprosił wszystkich do swojej budy. „Mam smakołyki!” – powiedział i wyjął chrupiące ciasteczka. Każdy dostał po jednym, a Bureczkowi zostało jeszcze kilka. „Dzielenie się sprawia, że wszystko smakuje lepiej” – stwierdził.

Gdy zapadł zmrok, przyjaciele pożegnali się. Bureczek położył się w swojej budzie, patrząc na gwiazdy. Czuł ciepło w sercu – nie dlatego, że miał piłkę, ale dlatego, że podzielił się nią z innymi. Jego ogon merdał lekko, a oczy same się zamykały.

Cichutko, jak szmer strumyka, Bureczek zasnął. Śnił o przygodach, w których każdy miał coś do podzielenia się. A nad nim świeciły gwiazdy, które migotały jak uśmiechy przyjaciół. Dobranoc, Bureczku. Dobranoc, maluchu.