Kropka i zagubiona piłka

— Bajka do czytania —

Mały, biały piesek o imieniu Kropka miał swoją ulubioną czerwoną piłkę. Bawił się nią każdego dnia, podrzucając do góry i goniąc po ogrodzie. Piłka była jego najlepszym przyjacielem – zawsze gotowa do zabawy.

Pewnego popołudnia Kropka podrzucił piłkę bardzo wysoko, ale tym razem piłka odbiła się od gałęzi i potoczyła daleko, aż pod wielki krzak. Kropka pobiegł za nią, ale krzak był tak gęsty, że nie mógł znaleźć swojej zguby. Zasmucił się i położył na trawie.

Wtedy podszedł do niego szary kot Mruczek. „Dlaczego jesteś taki smutny?” – zapytał. „Zgubiłem moją piłkę” – odpowiedział Kropka. Mruczek zaoferował pomoc: „Razem łatwiej szukać. Chodź, zajrzymy pod krzak”. I oboje zaczęli przeczesywać liście.

Z krzaka wyskoczyła wiewiórka Ruda. „Co wy robicie?” – zapytała. „Szukamy czerwonej piłki Kropki” – odpowiedział Mruczek. Ruda uśmiechnęła się: „Widziałam, jak potoczyła się w stronę starej gruszy. Pokażę wam drogę!”. Kropka poczuł nadzieję.

Razem pobiegli pod gruszę. Na gałęzi siedział ptaszek Ćwirek. „Piłka? Leży tuż pod korzeniami, ale jest przykryta liśćmi” – zaćwierkał. Kropka odgarnął liście łapką i z radością zobaczył swoją czerwoną piłkę! Była cała i gotowa do zabawy.

Kropka podziękował nowym przyjaciołom: Mruczkowi, Rudzie i Ćwirkowi. „Bez was nie dałbym rady” – powiedział. „Chcecie się pobawić?”. I wszyscy zaczęli rzucać piłką, podawać sobie i śmiać się. Kropka zrozumiał, że dzielenie się zabawą daje dużo więcej radości.

Wieczorem Kropka wrócił do swojego koszyka. Na dworze zapadła ciemność, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Kropka przytulił piłkę, ale wiedział, że prawdziwym skarbem są przyjaciele. Przymknął oczy i zasnął spokojnie, czując ciepło w sercu.