Leśna przyjaźń

— Bajka do czytania —

W zielonym lesie, gdzie strumyk szumiał wesoło, mieszkał mały jeżyk o imieniu Kubuś. Kubuś był bardzo nieśmiały. Gdy inne zwierzęta bawiły się na polanie, on wolał ukryć się wśród listków i obserwować z daleka. Czuł się samotny, ale bał się, że nikt nie chce się z nim przyjaźnić.

Pewnego dnia, gdy Kubuś szukał pożywienia, spotkał zajączka Błażeja. Błażej skakał radośnie i zbierał koniczynę. – Hej, jeżyku! Pomóż mi nazbierać kwiatów na wianek! – zawołał wesoło. Kubuś zawahał się, ale uśmiech zajączka był zaraźliwy. – Dobrze – odparł cicho. Razem uzbierali pełen koszyk rumianków.

Od tamtej pory spędzali każdą chwilę razem. Błażej uczył Kubusia, jak szybko biegać po miękkim mchu, a Kubuś pokazywał Błażejowi, gdzie rosną najsłodsze jagody. Kiedy Kubuś był zmęczony, Błażej zwalniał, a gdy Błażej wpadał w tarapaty, Kubuś swoimi kolcami ochraniał ich obu przed ostrymi krzakami. Razem zbudowali szałas z gałęzi i chowali się w nim przed słońcem. Błażej fikał koziołki, a Kubuś śmiał się tak, że prawie wypuścił kolce.

Pewnego popołudnia postanowili wybrać się do starego dębu, o którym mówiono, że ma w dziupli ukryty skarb. Szli przez leśny gąszcz, a Kubuś niósł latarenkę ze świetlikami. Nagle niebo się zachmurzyło i lunął deszcz. Kubuś poślizgnął się na mokrym kamieniu i stoczył w dół stromego zbocza. Wąwóz był głęboki i ciemny, a Kubuś zwinął się w kłębek ze strachu. Bał się, że Błażej go nie znajdzie.

Błażej jednak nie czekał ani chwili. Skoczył za Kubusiem, nie zważając na deszcz i błoto. – Jesteś tu? – zawołał. Kubuś odpowiedział cichym pipnięciem. Błażej odnalazł go wśród korzeni i przytulił. – Nic ci się nie stało? – zapytał. Kubuś pokręcił głową. – Bałem się, że mnie zostawisz – szepnął. – Nigdy! – odpowiedział zajączek. Pod łapkę pomógł mu wdrapać się po oślizgłych skałach. Gdy stanęli na górze, deszcz ustał, a słońce wyjrzało zza chmur.

Wrócili do norki Kubusia. Usiedli przy małym ognisku z suchych liści, które Błażej rozpalił iskrzącym patykiem. – Dziękuję, że po mnie przyszedłeś – powiedział Kubuś. – Przyjaciele zawsze sobie pomagają – odparł Błażej. – Nawet w deszczu i w nocy. Kubuś uśmiechnął się szeroko. – Czy naprawdę chcesz się ze mną przyjaźnić? – zapytał. – Oczywiście! Jesteś lojalny, miły i masz świetny humor – odpowiedział Błażej. Od tego dnia Kubuś uwierzył w siebie.

Po kolacji z jagód i orzechów ułożyli się do snu. Błażej położył głowę na miękkiej trawie, a Kubuś zwinął się obok. – Jutro znajdziemy ten skarb – mruknął Błażej. – Największy skarb już mam – szepnął Kubuś. – Ciebie. Księżyc wszedł nad las, a gwiazdy rozbłysły jak srebrne iskry. Las otulił ich ciszą. Nawet sowy ucichły, patrząc na dwa małe zwierzątka śpiące obok siebie. Wszystko było spokojne i dobre. Dobranoc, mały jeżyku. Dobranoc, zajączku. Śpijcie spokojnie, bo prawdziwa przyjaźń nigdy nie zasypia – czuwa, by was chronić.