Bajka o przyjaźni i małym lisku

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lasku mieszkał mały lisek o imieniu Rysio. Rysio miał piękny, rudy ogonek i lubił zbierać borówki. Pewnego dnia znalazł krzak pełen najsłodszych owoców, jakie kiedykolwiek widział.

Rysio zaczął zrywać borówki i wkładać je do swojego koszyka. Był bardzo szczęśliwy, bo wiedział, że będzie mógł zrobić z nich pyszne ciasto. Nagle usłyszał cichy płacz. To była mała wiewiórka Kiki, która siedziała pod drzewem i ocierała łapką oczka.

– Co się stało, Kiki? – zapytał Rysio. – Dlaczego płaczesz?

– Zgubiłam swoje orzeszki na zimę – odpowiedziała Kiki. – Zbierałam je cały dzień, a teraz nie mam nic. – Rysio spojrzał na swój koszyk pełen borówek. Mógłby zjeść je sam, ale pomyślał, że Kiki jest smutna i potrzebuje pomocy.

– Nie martw się – powiedział Rysio. – Podzielę się z tobą moimi borówkami. Może zrobimy razem ciasto? – Kiki uśmiechnęła się szeroko. – Naprawdę? Dziękuję, Rysiu! – zawołała i przytuliła lisia.

Razem poszli do domu Rysia. On umył borówki, a Kiki przyniosła mąkę i jajka. Mieszali, ubijali i piekli. Zapach ciasta niósł się po całym lasku. Wkrótce do drzwi zapukał zajączek Tofik. – Czuję coś pysznego! – powiedział. – Mogę wejść? – Oczywiście – odpowiedział Rysio. – Siadaj, będziemy jeść razem.

Ciasto było najsłodsze, jakie kiedykolwiek jedli. Kiki, Rysio i Tofik śmiali się i opowiadali historie. Rysio zrozumiał, że dzielenie się z przyjaciółmi sprawia, że wszystko smakuje lepiej. A przyjaźń jest jak ciepły kocyk – ogrzewa serce nawet w chłodne dni.

Gdy słońce zaszło, Rysio położył się w swoim legowisku. Patrzył przez okno na gwiazdy i myślał o tym, jak wspaniale mieć przyjaciół. Zamknął oczy, a cisza nocy otuliła go jak miękki koc. Dobranoc, Rysiu – szepnął wiatr. I lisek zasnął spokojnie, marząc o kolejnych przygodach z Kiki i Tofikiem.