Przedszkole z Tęczowym Dębem

— Bajka do czytania —

Staś miał sześć lat i właśnie rozpoczynał przygodę w nowym przedszkolu. Bardzo się denerwował, bo nie znał tam nikogo, a w głowie miał tylko myśli o tym, co może pójść nie tak.

– Nie chcę iść do przedszkola – powiedział cicho do mamy, tuląc swojego pluszowego kota. Mama pogładziła go po głowie i powiedziała: – Zobaczysz, będą tam miłe dzieci i ciekawe zabawki. A na placu zabaw rośnie wielki dąb z huśtawką – mówiła z uśmiechem. Staś westchnął, ale dał się zaprowadzić.

W szatni powitała go pani z dużym piórnikiem w dłoni. – Jestem pani Kredka – powiedziała wesoło. – A to twój znaczek – domek z niebieskim dachem. Staś przykleił go na szafkę i poczuł, że robi się trochę odważniejszy.

W sali zobaczył inne dzieci. Jedna dziewczynka układała puzzle z tęczą, a drugi chłopiec rysował kredą na tablicy. Pani Kredka zaprosiła wszystkich do koła. – Dziś mamy ważne zadanie – oznajmiła tajemniczo. – Zgubił się mały pluszowy kotek. Musicie go znaleźć, ale tylko razem. Każde z was ma jedną wskazówkę.

Staś dostał karteczkę z narysowanym oknem. Dziewczynka od puzzli, Marysia, miała rysunek schodów, a chłopiec od tablicy, Wojtek, widział na swojej kartce miskę. Zastanawiali się, co to znaczy. – Może kotek jest w kąciku kuchennym? – zaproponował Staś. Pobiegli tam i rzeczywiście, pod stołem leżał bury kotek z guzikowymi oczami.

Wszyscy się ucieszyli. Pani Kredka zapytała: – Kto wpadł na pomysł, żeby pójść do kącika kuchennego? – To Staś! – zawołali Marysia i Wojtek. Staś poczuł, jak ciepło rozlewa mu się po brzuchu. Okazało się, że nie musi się bać, bo w nowym miejscu można szybko znaleźć przyjaciół.

Reszta dnia minęła jak z bicza trzasnął. Rysowali tęczę, śpiewali piosenkę o dębie, a na podwórku huśtali się na huśtawce. Staś huśtał się z Marysią i Wojtkiem, a ich śmiech niósł się aż do nieba. Kiedy przyszła pora pożegnania, Staś nie chciał wracać do domu.

Wieczorem, leżąc w łóżku, Staś patrzył przez okno na gwiazdy. Przypomniał sobie, jak pani Kredka powiedziała, że każdy dzień może być przygodą, jeśli tylko ma się przyjaciół. Zamknął oczy i szepnął: – Dobranoc, przedszkole. I wkrótce zasnął, tuląc pluszowego kota.

Gwiazdy nad dębem mrugały do siebie, jakby cieszyły się, że Staś odkrył, co najważniejsze. Cisza otuliła cały dom, a w sercu chłopca zagościł spokój.