Iskierka i zagubiony króliczek

— Bajka do czytania —

Na Tęczowych Łąkach mieszkała mała, siwa klaczka o imieniu Iskierka. Miała grzywę jak złote promienie słońca i kopytka, które iskrzyły się w trawie. Iskierka uwielbiała biegać – była szybsza niż wiatr, ale czasem zapominała, że najważniejsze jest nie to, jak szybko się biegnie, ale komu się pomaga.

Pewnego dnia, gdy Iskierka galopowała wśród polnych kwiatów, usłyszała cichutkie piszczenie. Zatrzymała się i zobaczyła małego, szarego króliczka, który siedział pod krzakiem i płakał. – Co się stało? – zapytała miękko. Króliczek otarł łapką łezkę i powiedział: – Zgubiłem drogę do swojej norki. Wszystko wygląda tak samo!

Iskierce zrobiło się go żal. Chciała pomóc, ale nie wiedziała jak. Biegała w kółko, szukając norki, ale tylko wzniecała tumany kurzu. Króliczek jeszcze bardziej się smucił. Wtedy przyleciała mądra sowa, która mieszkała w starym dębie. – Iskierko – powiedziała – czasem żeby pomóc, trzeba się zatrzymać i słuchać. Nie każdą drogę znajdziesz w biegu.

Iskierka westchnęła i usiadła obok króliczka. Zamknęła oczy i wsłuchała się w odgłosy łąki. Usłyszała szum traw, śpiew ptaków i… ciche, znajome chrapanie zza pagórka. – Słyszysz? – szepnęła. – To chyba twój tata chrapie! – Króliczek nadstawił uszu i uśmiechnął się szeroko. – Tak, to na pewno on!

Razem, powoli, podążyli za dźwiękiem. Iskierka nie biegła – szła ostrożnie, żeby nie płoszyć śladów. W końcu za kępą wysokiej trawy zobaczyli małą norkę, a przed nią drzemiącego tatę królika. Króliczek wskoczył do środka i pomachał Iskierce na pożegnanie. – Dziękuję! Jesteś najwspanialszą pony, jaką znam!

Iskierka poczuła w sercu ciepło. Zrozumiała, że prawdziwa siła nie leży w szybkości, ale w tym, jak się z kimś dzielisz i komu pomagasz. Wróciła na swoją łąkę, gdzie zapadł już zmierzch. Gwiazdy zaczęły migotać na niebie, a Iskierka położyła się w miękkiej trawie.

Zamknęła oczy, słysząc szum wiatru i śpiew świerszczy. Czuła się szczęśliwa, że mogła być dobrą przyjaciółką. Myślała o tym, jak ważne jest zatrzymać się i słuchać innych. Powoli zapadała w sen, a jej oddech stawał się spokojny jak plusk małego strumyka.

Nad Tęczowymi Łąkami roziskrzyły się gwiazdy, a księżyc otulił świat srebrzystym blaskiem. Iskierka spała snem pełnym marzeń, wiedząc, że jutro znów będzie mogła pomagać. Dobranoc, Iskierko. Dobranoc, mały czytelniku.