Przedszkolaki i tajemniczy ogród

— Bajka do czytania —

W małym przedszkolu pod starym dębem dzieci miały swój kawałek ziemi – ogródek, który każdego dnia budził się do życia razem z nimi.

Ala, Franek, Tola i Olek uwielbiali to miejsce. Rano, po śniadaniu, biegli do niego z łopatkami, grabkami i konewkami. Każde z nich chciało posadzić coś swojego: Alę cieszyły czerwone tulipany, Franek marzył o słonecznikach, Tola o stokrotkach, a Olek o mięcie, która pachnie jak guma do żucia.

Pewnego dnia pani przedszkolanka powiedziała: – Czas posadzić nowe rośliny. Ale żeby ogródek był piękny, trzeba pracować razem. Dzieci pokiwały głowami i zabrały się do roboty.

Szybko okazało się, że nie jest łatwo. Ala chciała kopać w kącie, gdzie rosną tulipany, Franek zajmował całe grabie, Tola nie chciała pożyczyć konewki, a Olek posadził miętę obok stokrotek, co wcale nie spodobało się Toli. Zaczęły się kłótnie.

– To moje grabki! – krzyknął Franek. – Nie dotykaj! – odparła Ala, gdy Olek sięgnął po jej łopatkę. W ogródku zrobiło się smutno i szaro. Nawet słońce schowało się za chmurą.

Wtedy pani zaproponowała: – A gdybyście spróbowali podzielić się narzędziami i zasadzić wszystko na jednej wielkiej rabacie? Kwiaty i zioła mogą rosnąć obok siebie i być dla siebie przyjaciółmi. Dzieci spojrzały po sobie. Może to dobry pomysł?

Powoli zaczęły się dogadywać. Franek oddał grabie Alę, Ala pożyczyła konewkę Toli, a Olek przeprosił za miętę. Razem przekopali ziemię, posadzili tulipany, słoneczniki, stokrotki i miętę. Gdy skończyli, ogródek wyglądał jak kolorowa mozaika.

Od tego dnia przedszkolaki zawsze pracowały wspólnie. Któregoś ranka w ogrodzie zakwitły wszystkie kwiaty naraz, a mięta rozniosła zapach. Dzieci stanęły w kręgu, trzymając się za ręce, i uśmiechnęły się do siebie.

Kiedy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, dzieci wróciły do domów, a w ogrodzie zostały tylko szepczące liście i obietnica jutrzejszego dnia. Każde z nich zasnęło z myślą, że razem można więcej i piękniej.