Przygoda w Krainie Kolorowych Klocków

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, wśród zielonych wzgórz, znajdowało się przedszkole „Tęczowa Kraina”. Każdego ranka sześcioletni Adaś, Zosia, Kuba i Lilka z niecierpliwością czekali na nowe przygody. Pewnego dnia pani przedszkolanka, pani Ewa, przyniosła do sali wielki kosz pełen kolorowych klocków.

Klocki były wyjątkowe – każdy miał inny kształt i kolor, a niektóre świeciły w ciemności. Adaś od razu chwycił czerwone klocki i zaczął budować wysoki zamek. Zosia wzięła niebieskie i tworzyła most, Kuba z zielonych budował wieżę, a Lilka z żółtych – domek dla lalek.

Wkrótce okazało się, że klocków jest za mało, aby każde dziecko mogło dokończyć swoją budowlę. Adaś spojrzał na Zosię i powiedział: „Brakuje mi czerwonych klocków, a ty masz ich dużo. Dasz mi kilka?” Zosia zmarszczyła brwi. „Ale ja też potrzebuję ich do mostu!” – odpowiedziała.

W sali zrobiło się głośno. Dzieci zaczęły się kłócić, a klocki latały w powietrzu. Nagle jeden klocek wylądował na podłodze i zaczął migotać. Z klocka wydobył się cichy głos: „Jestem Kolorowy Klocuszek. W Krainie Kolorowych Klocków wszystko buduje się razem. Pokażę wam, jak to działa.”

Dzieci spojrzały na siebie zdziwione. Klocuszek zaprowadził je do tajemniczej szafy w kącie sali, która zamieniła się w drzwi. Gdy je otworzyli, znaleźli się w krainie pełnej klocków – latających, tańczących i układających się w różne wzory. „Tutaj każdy klocek jest ważny” – powiedział Klocuszek. „Aby zbudować coś wielkiego, musicie dzielić się i pomagać sobie nawzajem.”

Adaś zaproponował: „A może zamiast każdy budować osobno, zrobimy wielki zamek razem?” Zosia dodała: „I most, który do niego prowadzi!” Kuba i Lilka zgodzili się z radością. Dzieci połączyły swoje klocki – czerwone, niebieskie, zielone i żółte – i w kilka chwil powstał wspaniały zamek z mostem i wieżą.

Kiedy wrócili do przedszkola, pani Ewa uśmiechnęła się. „Widzę, że znaleźliście sposób, aby bawić się razem” – powiedziała. Od tego dnia dzieci zawsze dzieliły się klockami i pomagały sobie w budowaniu. Wiedziały, że współpraca jest przyjemniejsza niż kłótnie.

Wieczorem, gdy Adaś leżał w łóżku, zamknął oczy i pomyślał o Krainie Kolorowych Klocków. Za oknem świeciły gwiazdy, a w jego sercu panował spokój. Wiedział, że następnego dnia znów spotka przyjaciół i razem stworzą coś pięknego. Dobranoc, mały budowniczy.