Bajka o przedszkolakach i zaczarowanym kamyku

— Bajka do czytania —

W małym, słonecznym przedszkolu „Słoneczko” bawiła się grupa wesołych przedszkolaków. Był tam Krzyś, który lubił budować z klocków, Ola, która zawsze śpiewała, i Zosia, która uwielbiała szukać skarbów. Pewnego dnia, podczas zabawy w ogrodzie, Zosia znalazła coś wyjątkowego – mały, błyszczący kamyk, który mienił się wszystkimi kolorami tęczy.

Zosia zachwyciła się kamykiem. Był tak piękny, że chciała go schować do kieszeni i nikomu nie pokazywać. Bała się, że ktoś go zabierze albo zniszczy. Przez cały ranek chodziła zamyślona, trzymając kamyk w dłoni, nie bawiąc się z innymi dziećmi.

Widząc to, pani przedszkolanka podeszła do Zosi i zapytała: „Zosiu, dlaczego jesteś taka cicha? Masz może jakiś sekret?”. Zosia pokazała kamyk i szepnęła, że boi się go pokazać. Pani uśmiechnęła się i powiedziała: „Czasem najpiękniejsze rzeczy stają się jeszcze piękniejsze, gdy podzielimy się nimi z innymi.”

Zosia pomyślała chwilę. Potem odważyła się i zawołała Krzyśka i Olę. „Zobaczcie, co znalazłam!” – powiedziała, otwierając dłoń. Kiedy dzieci spojrzały na kamyk, on nagle zaczął delikatnie świecić! Wszyscy aż westchnęli z zachwytu. „Jaki magiczny!” – zawołał Krzyś.

Od tej chwili dzieci bawiły się razem kamykiem. Kiedy Krzyś go dotknął, kamyk zaświecił na niebiesko, a Ola zaczęła śpiewać piosenkę o gwiazdach. Gdy Ola wzięła kamyk, zrobił się różowy i wszyscy zaczęli tańczyć. Zosia zrozumiała, że dzielenie się kamykiem daje o wiele więcej radości niż chowanie go w kieszeni.

Po południu, gdy słońce zaczęło zachodzić, dzieci położyły kamyk na środku stołu. On świecił ciepłym, złotym światłem, które rozjaśniało całą salę. Pani przedszkolanka powiedziała: „Widzicie, jak wasza przyjaźń rozświetliła dzień?”. Dzieci uśmiechnęły się i poczuły, że to był najlepszy dzień w przedszkolu.

Wieczorem, w domu, Zosia położyła się do łóżka. Przez okno widziała pierwszą gwiazdkę na niebie. Pomyślała o kamyku i o tym, jak fajnie było bawić się z przyjaciółmi. Zamknęła oczy, a w jej sercu pozostało ciepłe, złote światło. I tak, cichutko, zapadła w spokojny sen.

A kamyk? Został w przedszkolu, by kolejnego dnia znów mógł świecić, gdy dzieci będą się nim dzielić. Bo największa magia kryje się w dzieleniu się radością z innymi. Dobranoc, mały odkrywco. Śpij słodko, a jutro też znajdziesz coś pięknego – w uśmiechu przyjaciela.