Tajemnica szkolnego piórnika

— Bajka do czytania —

W małym, czerwonym piórniku na biurku Kuby mieszkała gromadka przyborów szkolnych. Każdej nocy, gdy Kuba zasypiał, piórnik otwierał się lekko, a przybory ożywały i szeptały do siebie w blasku księżyca.

Najgłośniejszy był Ołówek – zawsze prosty i dumny. „Jestem najważniejszy! – mówił, stając na czubku. – beze mnie Kuba nie napisze ani jednej literki”. Obok niego leżała Gumka, cichutka i miękka. „A ja poprawiam twoje błędy” – odpowiadała spokojnie. Linijka milczała, ale myślała: „To ja rysuję proste linie”. Każdy chciał być najlepszy.

Pewnego wieczoru przybory postanowiły zrobić Kubie niespodziankę – ułożyć się w piórniku w specjalny wzór, by rano łatwiej mu było się spakować. Ale zaraz zaczęły się kłótnie. Ołówek chciał być na samej górze, Gumka tuż obok, a Linijka krzyczała, że musi leżeć płasko. Nie mogli się dogadać.

Nagle z kąta odezwała się stara Temperówka, która zwykle milczała. „Dzieci – powiedziała cicho – zróbcie krok w tył i popatrzcie na siebie z daleka. Każdy z was jest inny, ale dopiero razem tworzycie cały piórnik”. Przybory zamilkły, a po chwili Ołówek westchnął: „Może masz rację”.

Wtedy do rozmowy włączyły się Kredki, które mieszkały w drugiej przegródce. „My też się czasem sprzeczamy – zaświergotały – ale gdy łączymy kolory, powstają najpiękniejsze rysunki”. Nożyczki przytaknęły: „A my z papierem i klejem budujemy zamki”.

Ołówek spojrzał na Gumkę i Linijkę. „Przepraszam – powiedział. – Beze mnie nie ma liter, bez Gumki – poprawek, a bez Linijki – prostych kresek. Jesteśmy sobie potrzebni”. Gumka uśmiechnęła się, a Linijka skinęła głową. Postanowili ułożyć się w piórniku równo, każde na swoim miejscu, ale tak by tworzyły razem obrazek – uśmiechniętą buźkę.

Gdy skończyli, przez okno wpadły promienie księżyca i rozświetliły piórnik. Nagle wszystkie przybory poczuły ciepło i spokój. Zrozumiały, że nie muszą być najważniejsze – wystarczy, że są razem. Temperówka cmoknęła z zadowoleniem, a Kredki narysowały na wewnętrznej stronie piórnika małą tęczę.

Kuba obudził się rano, otworzył piórnik i zobaczył uśmiechniętą buźkę z przyborów. Uśmiechnął się szeroko i pogłaskał piórnik. Od tamtej pory nigdy nie kłócił się z przyborami – wiedział, że każde z nich jest wyjątkowe. A wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się na niebie, przybory w piórniku cichutko szepnęły sobie nawzajem: „Dobranoc, przyjacielu” i zasnęły spokojnie, tuląc się do siebie w miękkim półmroku.