Bajka o zabawie w kolorowym lesie

— Bajka do czytania —

W małym lesie, gdzie drzewa miały złote i czerwone liście, mieszkała wiewiórka o imieniu Julka. Każdego dnia wymyślała nowe zabawy. Najbardziej lubiła zbierać liście i układać z nich kolorowe wzory na trawie. Czasami tworzyła wielkie serce, czasami uśmiechniętą buzię – liście były dla niej jak farby.

Inne zwierzęta – zajączek Tofik, sarenka Łatka i borsuk Borys – wolały biegać, skakać i grać w berka. Julka czasem do nich dołączała, ale zawsze tęskniła za swoimi cichymi, pięknymi obrazami z liści. „Dlaczego nie pobawisz się z nami?” – pytał Tofik. „Ja się już bawię, tylko po swojemu” – odpowiadała Julka.

Pewnego dnia z nieba lunął deszcz. Wszystkie zabawy na polanie musiały się skończyć. Zwierzęta schroniły się pod drzewami, smutne i znudzone. „Nie ma co robić, tylko pada i pada!” – narzekał Tofik. Łatka westchnęła, a Borys mruknął niezadowolony.

Wtedy Julka podeszła do nich z uśmiechem. „Chodźcie do mojej dziupli, pokażę wam coś fajnego!” – zawołała. W dziupli było sucho i ciepło. Julka wyciągnęła swoje liście i zaczęła układać z nich wzory: słońce, kwiaty, a nawet małego ptaszka. Liście szeleściły jak muzyka.

Najpierw zwierzęta patrzyły zdziwione. „To jest zabawa?” – zapytała Łatka. „Spróbujcie sami!” – zachęciła Julka. Każde z nich zaczęło szukać w dziupli różnych rzeczy: szyszek, żołędzi, gałązek. Tofik zrobił z szyszek mały domek, Łatka ułożyła z gałązek gwiazdę, a Borys znalazł gładkie kamyki i ułożył z nich wijącą się ścieżkę. Śmiali się i pomagali sobie nawzajem.

Zabawa trwała długo. Okazało się, że każdy może wymyślić coś innego, a wszystkie te pomysły razem tworzyły wspaniały, kolorowy obraz. Nawet deszcz za oknem nie przeszkadzał – w dziupli panowała radość i śmiech. Julka czuła, że to najlepsza zabawa, jaką kiedykolwiek wymyśliła.

Kiedy zapadł zmierzch, deszcz przestał padać. Zwierzęta wyszły na zewnątrz i spojrzały w niebo. Na ciemnym granacie świeciły małe, ciepłe gwiazdy. „Dziękuję, Julko, za ten wspaniały dzień” – szepnął Tofik. „Twoja zabawa jest naprawdę fajna” – dodała Łatka. Każdy wrócił do swojego domu, a w sercach czuli spokój. Julka położyła się w swojej dziupli, patrząc na gwiazdy przez okienko. „Jaka piękna była dzisiejsza zabawa” – pomyślała i zasnęła z uśmiechem, słuchając cichego szumu drzew.