Bajka o chmurze dla dzieci

— Bajka do czytania —

Dawno temu, wysoko na niebie, mieszkała mała chmurka o imieniu Chmurka. Była taka malutka, że często ginęła wśród wielkich, puszystych chmur. Chmurka bardzo chciała być pożyteczna, ale nie wiedziała jak.

Pewnego dnia Chmurka zobaczyła, jak duże chmury zbierają się w ciemne stada i zrzucają deszcz na spragnione pola. „Ja też chcę tak pomóc!” – pomyślała. Podfrunęła do największej chmury i zapytała: „Mogę przyłączyć się do deszczu?”. Wielka chmura roześmiała się: „Jesteś za mała, twoje krople nic nie zmienią”.

Smutna Chmurka odleciała. Nagle zobaczyła mały, suchy kwiatek na polu. Kwiatek zwiesił główkę i szepnął: „Tak mi gorąco, chociaż kroplę wody”. Chmurka ulitowała się nad nim. Zebrała w sobie wszystkie siły i wypuściła kilka malutkich kropelek. Krople spadły prosto na kwiatek.

Kwiatek podniósł główkę i uśmiechnął się: „Dziękuję, Chmurko! Nawet taka mała kropelka to dla mnie cały ocean!”. Chmurka poczuła się ważna. „Naprawdę? Pomogłam?” – zapytała. „O tak!” – odparł kwiatek. Chmurka postanowiła dalej pomagać: podlewała małe roślinki, poiła ptaszki, a nawet ochłodziła rozgrzany kamień.

Gdy nadszedł wieczór, Chmurka poczuła się zmęczona, ale szczęśliwa. Słońce zaszło, a na niebie pojawiły się gwiazdy. Chmurka spojrzała w dół – ziemia była już wilgotna i zielona. Mała chmurka wiedziała, że zrobiła dobry uczynek.

Nagle usłyszała cichy głos Księżyca: „Chmurko, jesteś taka miękka i puszysta – czy mogłabyś mnie otulić na noc?”. Chmurka z radością przytuliła się do Księżyca, stając się jego niebiańską poduszką. Księżyc zamruczał z zadowoleniem.

Wszystkie gwiazdy zaświeciły jaśniej, a mała Chmurka zaczęła cicho nucić kołysankę. Na ziemi dzieci zamykały oczy, słuchając szumu wiatru. Chmurka szepnęła: „Dobranoc, mały kwiatku. Dobranoc, ziemio. Dobranoc, wszystkim, którzy śpią”.

I tak mała chmurka zasnęła otulona srebrnym blaskiem gwiazd. A na niebie zapadła cicha, spokojna noc. Dobranoc, Chmurko. Dobranoc, kochani.