Magiczna księga Leonka

— Bajka do czytania —

Leonek siedział na dywanie w swoim pokoju i nudził się. Na parapecie leżała stara, gruba księga, której wcześniej nie widział. Kiedy ją otworzył, z kartek wypłynął delikatny, złoty pył, a obrazki zaczęły się poruszać.

Z pierwszej strony wyskoczył mały, niebieski smok. „Jestem Smok Tusz – oznajmił – a ty właśnie otworzyłeś Magiczne Księgi Opowieści!”. Leonek przecierał oczy ze zdumienia. Smok machnął ogonem i wskoczył do drugiego obrazka – lasu z tęczowymi drzewami.

Leonek wstrzymał oddech i nagle… sam znalazł się w tym lesie. Czuł zapach lukrecji i malin. Drzewa śpiewały cichutkie melodie, a zza pnia wyjrzała lisica w okularach. „Czy chcesz poznać tajemnicę tej księgi?” – zapytała i podała mu złoty ołówek.

„Rysuj, co chcesz, a ożyje!” – zawołał Smok Tusz. Leonek narysował domek z piernika i huśtawkę. Natychmiast pojawiły się przed nim. Huśtał się tak wysoko, że dotykał chmur z waty cukrowej. Śmiał się głośno, a wokół tańczyły gwiazdki.

Nagle zza pagórka wyjechał pociąg z wagonikami pełnymi farb. „Wsiadaj! Pojedziemy do Krainy Kolorów!” – krzyknął Tusz. Leonek wskoczył do wagonika i pomknęli przez łąkę, gdzie wszystkie kwiaty malowały się same na nowo przy każdym podmuchu wiatru.

Po chwili dojechali do ogromnej biblioteki z książkami ułożonymi w tęczę. Każda książka szeptała własną historię. Leonek usłyszał znajomy głos: „Leonek, wracaj już!”. To była mama. Obejrzał się – a za nim stała cała jego rodzina, uśmiechnięta i z otwartymi ramionami.

„Mamo, tato! To jest Magiczna Księga Opowieści!” – zawołał. Rodzice spojrzeli po sobie i uśmiechnęli się. „Widzisz, synku – powiedział tata – najpiękniejsze przygody dzieją się wtedy, gdy jesteśmy razem. Księga pokazała ci, że magię masz w sercu i w domu.”

Leonek zamknął księgę. Złoty pył rozwiał się, a obrazki znieruchomiały. Ziewnął szeroko. Mama pogłaskała go po głowie i włożyła do łóżka. Przez okno widać było pierwsze gwiazdy. „Dobranoc, Leonek. Niech ci się śnią tęczowe smoki i rodzina.” A on już spał, uśmiechnięty.