Bajka o tym, jak Franek spotkał Panią Prawdopodobieństwo

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku obok wielkiego lasu mieszkał chłopiec o imieniu Franek. Franek bardzo lubił zastanawiać się nad różnymi rzeczami. – Mamo, czy na pewno jutro będzie słonecznie? – pytał. – Nie wiem, Franku – odpowiadała mama. – To może być słonecznie, ale może też padać. Nic nie jest pewne.

Pewnego dnia Franek poszedł na spacer do lasu. Nagle zobaczył przed sobą delikatną smugę światła, która wiła się między drzewami. Zaciekawiony, podążył za nią. Światło zaprowadziło go na polanę, a tam stała kobieta w sukni zrobionej z tysięcy błyszczących kropelek. – Kim jesteś? – zapytał Franek. – Jestem Panią Prawdopodobieństwo – odpowiedziała z uśmiechem. – Pokażę ci, jak działa świat, w którym nic nie jest do końca pewne.

Pani Prawdopodobieństwo wyjęła z kieszeni małe pudełko. – Zobacz – powiedziała. – W tym pudełku są trzy kule: dwie czerwone i jedna zielona. Jeśli zamkniesz oczy i wyciągniesz jedną, jaka jest szansa, że będzie zielona? Franek pomyślał. – Jedna na trzy? – zgadł. – Dokładnie! – ucieszyła się Pani Prawdopodobieństwo. – To jest właśnie prawdopodobieństwo. Nie wiesz, która kula wypadnie, ale możesz oszacować, jaka jest szansa.

Następnie Pani Prawdopodobieństwo machnęła ręką i przed nimi pojawiły się dwa wielkie drzwi. – Za jednymi drzwiami jest skarb – powiedziała. – A za drugimi nic. Możesz wybrać tylko raz. Franek zastanawiał się długo. – Które drzwi wybrać? – mruczał. – Nie wiem, które są dobre – powiedziała Pani Prawdopodobieństwo – ale wiesz, że szansa na trafienie wynosi jeden do dwóch. Czasem warto spróbować, nawet jeśli nie ma pewności.

Franek zamknął oczy i wybrał lewe drzwi. Otworzył je i zobaczył… wielki kosz pełen kolorowych kamieni, które mieniły się w słońcu. – Udało się! – krzyknął. – Ale to tylko szczęście – powiedziała Pani Prawdopodobieństwo. – Kiedy indziej możesz nie trafić. Ważne, żebyś wiedział, że próbowanie jest zawsze lepsze niż niepróbowanie, bo szansa na sukces istnieje, dopóki działasz.

Franek podziękował Pani Prawdopodobieństwo i wrócił do domu. Tego wieczoru leżał w łóżku i myślał o kulach, drzwiach i szansach. Zrozumiał, że świat pełen jest możliwości. Nie wszystko jest pewne, ale każda mała próba może przynieść coś dobrego. Zamknął oczy, a przez okno wpadły do pokoju delikatne, ciepłe promienie księżyca. – Dobranoc, Franku – szepnęła mama. – Śpij spokojnie.