Bajka o dwóch koziołkach z Poznania

— Bajka do czytania —

Za dawnych czasów, w samym sercu Poznania, na wieży ratuszowej mieszkały dwa małe koziołki – Antek i Bartek. Każdego dnia o dwunastej w południe wychodziły na balkon i trykały się rogami, ku uciesze wszystkich mieszkańców.

Pewnego razu, gdy słońce wstało nad Starym Rynkiem, Antek powiedział: – Bartku, dziś chcę być pierwszy, który pokaże się ludziom! A Bartek odparł: – Nie tym razem, Antku! To ja będę dziś najważniejszy. I zaczęły się kłócić, kto ma wyjść pierwszy na balkon.

Kłótnia trwała tak długo, że zapomniały o godzinie. Nagle usłyszały dzwony bijące na wieży – była już dwunasta! W pośpiechu oba koziołki wbiegły na balkon, ale tak się popychały, że zaplątały się w swoje nogi i przewróciły z hukiem. Nikt nie mógł ich zobaczyć, bo zniknęły za parapetem.

Ludzie na rynku zaczęli się śmiać, ale koziołkom nie było do śmiechu. Siedziały zawstydzone pod balkonem. – To twoja wina – mruknął Antek. – Nie, twoja – odpowiedział Bartek. Wtedy zobaczyły starą, mądrą gołębicę, która mieszkała na wieży.

Gołębica powiedziała: – Drogie koziołki, zamiast się kłócić, spróbujcie razem. Jeśli będziecie współpracować, pokażecie ludziom najpiękniejszy taniec, jaki widzieli. Antek i Bartek spojrzały na siebie i skinęły głowami. Postanowiły spróbować.

Następnego dnia o dwunastej wyszły razem na balkon. Tym razem Antek ustąpił Bartkowi miejsca, a Bartek pomógł Antkowi stanąć wyżej. Razem trykały się rogami w rytmie dzwonów, jedna po drugiej, uśmiechając się do tłumu. Ludzie klaskali i krzyczeli z radości.

Od tego dnia koziołki zrozumiały, że bycie pierwszym nie jest najważniejsze. Ważniejsze jest to, żeby dobrze się razem bawić i pomagać sobie nawzajem. Od tej pory zawsze wychodziły razem, a ich taniec był jeszcze piękniejszy niż wcześniej.

Kiedy słońce zaszło nad Poznaniem, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Antek i Bartek schowały się do swojego gniazdka na wieży. Otuliły się ciepłym siankiem i zamknęły oczy. – Dobranoc, Bartku – szepnął Antek. – Dobranoc, Antku – odpowiedział Bartek. I zasnęły spokojnie, wiedząc, że jutro znów będą razem.