Owieczka Białka i tajemnica Gubałówki

— Bajka do czytania —

W małej bacówce na Hali Gąsienicowej mieszkała owieczka Białka. Miała białą wełnę jak śnieg na Giewoncie i różowe rączki. Każdego ranka baca Józek wyprowadzał owce na halę. Białka uwielbiała skakać po kamieniach i patrzeć na Tatry.

W małej bacówce na Hali Gąsienicowej mieszkała owieczka Białka. Miała białą wełnę jak śnieg na Giewoncie i różowe rączki. Każdego ranka baca Józek wyprowadzał owce na halę. Białka uwielbiała skakać po kamieniach i patrzeć na Tatry.

Pewnego dnia Białka zobaczyła kolorowego motyla. Pobiegła za nim, coraz dalej od stada. Nagle motyl zniknął, a Białka rozejrzała się – nigdzie nie było innych owiec. Zaczęła się bać.

Wtedy zza skały wyskoczył mały skrzat w czerwonym kaftanie. „Nie bój się, Białko. Nazywam się Gorguś i znam te góry jak własną kieszeń. Pokażę ci Zakopane po drodze do twojego stada.”

Szli razem przez las. Gorguś pokazał Białce Giewont – śpiącego rycerza, i Morskie Oko – lustro dla chmur. Białka podziwiała szumiący Biały Dunajec i skały kryjące stare opowieści.

„Widzisz?” – powiedział Gorguś. „Góry są piękne, ale łatwo się w nich zgubić. Dlatego owce trzymają się razem, a górale sobie pomagają.” Białka skinęła głową.

Wkrótce dotarli do bacówki. Baca Józek ucieszył się na widok Białki. „Gdzieś ty była, mała?” Przytulił ją. Białka obiecała, że już nigdy nie oddali się od stada.

Wieczorem, gdy zapadł zmrok, Białka leżała na miękkiej wełnianej poduszce. Nad bacówką migotały gwiazdy, a w oddali słychać było spokojny szum potoku. Białka zamknęła oczy i słodko zasnęła.