Marcel i Oskar oswajają strach

— Bajka do czytania —

Dawno temu, w małym miasteczku, mieszkał chłopiec o imieniu Oskar. Oskar bał się potworów. Każdej nocy sprawdzał, czy pod łóżkiem i w szafie nic się nie kryje. Ale pewnego dnia okazało się, że w jego szafie rzeczywiście mieszkał mały potworek – Marcel.

Marcel był potworkiem, ale wcale nie strasznym. Miał miękkie, zielone futerko, wielkie oczy i małe różki. I choć wyglądał jak typowy potworek z bajek, to on sam bał się ciemności. Każdej nocy, gdy Oskar zapalał lampkę, Marcel chował się na dnie szafy i drżał ze strachu.

Pewnego wieczoru Oskar zostawił uchyloną szafę. Zajrzał do środka i zobaczył Marcelowe oczy błyszczące w ciemności. Z początku krzyknął i chciał uciekać, ale Marcel wyszeptał: 'Nie bój się, proszę! Ja też się boję… ciemności.' Oskar zamarł i zapytał: 'Ty? Potwór? Boisz się?' Marcel skinął głową.

Od tej chwili zaczęli rozmawiać. Oskar opowiadał o swoich lękach przed potworami, a Marcel o tym, jak boi się ciemności i burzy. Okazało się, że obaj są do siebie podobni. 'Może przestaniesz się bać potworów, jeśli poznasz jednego z nas?' zaproponował Marcel. A Oskar dodał: 'A może ty przestaniesz się bać ciemności, jeśli będziesz miał przyjaciela?'

Postanowili działać. Następnej nocy Oskar przyniósł do pokoju małą lampkę na baterie i postawił ją w szafie. Marcel od razu poczuł się odważniej. Z kolei Marcel nauczył Oskara śmiesznego potwornego tańca, który odstraszał wszystkie złe myśli. Kiedy Oskar czuł strach, tańczył i wszystko mijało.

Z czasem przestali się bać. Oskar już nie sprawdzał szafy, bo wiedział, że mieszka w niej przyjaciel. A Marcel wychodził z szafy nawet w nocy, bo lampka dawała mu tyle odwagi. Ich przyjaźń rosła i wkrótce całe miasteczko dowiedziało się, że potwory nie muszą być straszne – czasem same potrzebują pomocy.

Pewnej nocy Marcel zapytał: 'Oskar, czy chciałbyś poznać innych potworków? Mamy wielki potworny plac zabaw za miastem. Tam się bawimy, gramy w chowanego i jemy słodkie jagody.' Oskar był zachwycony! Poszli razem w nocy, a Oskar zobaczył, że potworki są wesołe i przyjazne. Wszystkie tańczyły i śpiewały.

Od tamtej pory Oskar co noc spotykał się z potworkami. Nauczyły go, że strach to tylko wyobraźnia, a prawdziwa odwaga to poznawanie nowych rzeczy. Dzięki nim Oskar przestał się bać ciemności, a potworki polubiły dzieci. Najważniejsze, że wszyscy mieli wspaniałego przyjaciela – Oskar Marcela, a Marcel Oskara.

Tej nocy, gdy księżyc świecił jasno na niebie, Oskar i Marcel usiedli na parapecie. 'Dobranoc, przyjacielu' – powiedział Oskar i zamknął oczy. Marcel wrócił do szafy, ale teraz lampka świeciła, a on nie bał się już niczego. Zasnął spokojnie, a przez okno wpadało srebrne światło. I wszystko było dobrze.