Bajka o przyjaznym potworze w lesie

— Bajka do czytania —

W pewnym lesie, gdzie drzewa były tak wysokie, że sięgały chmur, mieszkał potwór o imieniu Łapacz. Miał on wielkie, miękkie łapy i zielone futro, a na głowie dwa małe różki.

Łapacz bardzo chciał bawić się z innymi zwierzętami, ale one zawsze uciekały, gdy go zobaczyły. „Jesteś straszny!” – mówiły. „Masz wielkie łapy!” Łapacz smutnie siadał pod swoim drzewem i patrzył, jak wiewiórki skaczą po gałęziach.

Pewnego dnia mała sowa o imieniu Zuzia spadła z gniazda. „Pomocy!” – zawołała. Łapacz podbiegł, delikatnie podniósł ją swoimi wielkimi łapami i posadził z powrotem na gałęzi. „Dziękuję!” – powiedziała Zuzia. „Jesteś bardzo miły!”

Od tej pory Zuzia przychodziła do Łapacza każdego wieczoru. Uczyła go, jak cicho skakać, żeby nie straszyć innych. „Twoje łapy są idealne do zbierania jagód” – mówiła. Łapacz był szczęśliwy, że ma przyjaciółkę.

Inne zwierzęta powoli przestawały się bać. „Łapacz nie jest straszny, tylko duży” – mówiły. Królik Kicuś przyniósł mu marchewkę, a jeż Igiełka podarował kamyk. Łapacz uśmiechał się szeroko.

„Widzisz” – powiedziała Zuzia pewnego wieczoru – „nie musisz być mały, żeby być lubianym. Ważne, co masz w sercu”. Łapacz przytulił ją delikatnie.

I tak, każdego dnia, Łapacz bawił się z nowymi przyjaciółmi. Już nikt nie uciekał, bo wszyscy wiedzieli, że potwór z wielkimi łapami ma największe serce w całym lesie.

Gdy zapadła noc, a na niebie pojawiły się gwiazdy, Łapacz położył się na mchu. „Dobranoc, Zuziu” – szepnął. „Dobranoc, Łapaczu” – odpowiedziała sowa, a w lesie zapanowała cisza.