Mały Potworek z Podłóżka

— Bajka do czytania —

Każdego wieczoru, gdy mama gasiła światło, Ania zamykała oczy i nasłuchiwała. W ciemności słyszała szelesty i stuki. Najgłośniejsze dochodziły spod łóżka. „To na pewno potwór” – myślała Ania i wtulała się w kołdrę po same uszy.

Pewnej nocy Ania odważyła się otworzyć oczy. Zobaczyła dwa zielone, błyszczące oczka w szparze między podłogą a łóżkiem. Nie były straszne – były ciekawskie. Serce Ani biło mocno, ale postanowiła sprawdzić, co to takiego.

„Kto tam?” – wyszeptała. Zza nogi łóżka wysunął się mały, puchaty stworek z długimi, trzęsącymi się uszami. Był cały szary i wielkości pluszowego misia. Patrzył na Anię wielkimi oczami i drżał ze strachu.

„Nie bój się” – powiedziała Ania. Stworek odparł cienkim głosikiem: „A ty się mnie nie boisz?” Okazało się, że ma na imię Kłębek i każdej nocy ukrywa się pod łóżkami dzieci, szukając kogoś, kto nie będzie na niego krzyczeć. On też bał się ludzi.

Ania usiadła na podłodze i zaprosiła Kłębka, by usiadł obok. Kłębek nieśmiało podszedł i zaczął opowiadać o swoim domu – kryjówce za starym kredensem, gdzie zbierał piórka i kawałki kolorowego papieru. Ania pokazała mu swoje rysunki.

Śmiali się razem, gdy Kłębek opowiedział, jak raz zaplątał się w firankę. Ania przyznała, że sama boi się ciemności, ale teraz, gdy ma przyjaciela, strach zniknął. Kłębek szepnął: „Myślałem, że dzieci są głośne i straszne, ale ty jesteś miła”.

Od tamtej nocy Ania nie bała się już spać. Każdego wieczoru Kłębek wychodził spod łóżka, siadali razem na dywanie i opowiadali sobie o swoich dniach. Mama Ani zauważyła, że córka przestała wołać w nocy i uśmiecha się przez sen.

Nadszedł czas snu. Ania położyła głowę na poduszce, a Kłębek zwinął się w kłębek obok niej na podłodze. Przez okno wpadały gwiazdy, a cisza otulała ich oboje. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnęła Ania i zamknęła oczy. Kłębek westchnął cichutko i zasnął z uśmiechem.

Tej nocy na niebie pojawiła się jedna jasna gwiazda – świeciła prosto w okno Ani, jakby mówiła: „Śpij spokojnie, wszystko jest dobrze”.