Bajka o małym potworze, który bał się ciemności

— Bajka do czytania —

W Krainie Potworów, gdzie każdy starał się być jak najstraszniejszy, mieszkał mały potworek o imieniu Bubuś. Miał miękkie, zielone futerko, wielkie oczy i malutkie różki, ale wcale nie potrafił nikogo przestraszyć. Bał się ciemności, głośnych dźwięków i własnego cienia, co bardzo martwiło jego rodzinę.

Inne potwory, jak Głupek z ogromnymi kłami czy Chichotka o przenikliwym śmiechu, często się z niego naśmiewały. "Bubuś to nie potwór, to pluszowa zabawka!" – wołały, a Bubuś chował się w swoim kąciku i cicho płakał. Marzył, by być odważny i straszny, ale nic na to nie mógł poradzić.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc świecił srebrzyście, Bubuś usłyszał cichutkie łkanie dochodzące z lasu. Ostrożnie podszedł bliżej i zobaczył małego chłopca o imieniu Franek, który zgubił się w drodze do domu. Franek drżał ze strachu, bo wydawało mu się, że wokół czają się przerażające stwory.

Bubuś zrobił krok naprzód i delikatnie zagadał: "Nie bój się, jestem Bubuś. Pomogę ci wrócić do domu." Franek spojrzał na zielonego stworka i zamiast przestraszyć się, uśmiechnął się. Był wdzięczny za towarzystwo. Razem ruszyli przez las.

Po drodze Bubuś odkrył, że wcale nie musi być straszny. Jego miękkie futerko ogrzewało Franka, a wielkie oczy widziały w ciemności każdą ścieżkę. Nawet jego małe różki przydały się, by odgarnąć gałęzie. Gdy dotarli do chatki Franka, chłopiec przytulił Bubsia i powiedział: "Jesteś najlepszym potworem na świecie!"

Następnego dnia wieść o Bubsiach rozeszła się po Krainie Potworów. Głupek i Chichotka z ciekawością zaczęli wypytywać o przygodę. Okazało się, że Bubuś nie tylko nie jest słaby, ale potrafi być odważny na swój własny sposób. Inne potwory przestały się z niego śmiać i zaprosiły go do wspólnych zabaw.

Od tamtej pory Bubuś już nie bał się nocy ani bycia innym. Wiedział, że każdy potwór ma swój talent i że prawdziwa odwaga to pomaganie innym. Gdy wieczorem kładł się spać, patrzył przez okno na gwiazdy i uśmiechał się do siebie.

Bubuś zamknął oczy, a nad jego domem rozświetliło się niebo miliardem gwiazd. Poczuł, że jest bezpieczny i że bycie sobą to największy skarb. Delikatny wiatr cicho szeptał dobranoc, a mały potworek zasnął spokojnie, marząc o następnych przygodach.