Bajka o Potworze, który bał się ciemności

— Bajka do czytania —

Franio miał cztery lata i bardzo bał się ciemności. Każdego wieczoru, gdy mama gasiła światło, patrzył pod łóżko i szeptał: – Czy jest tam potwór?

Aż pewnej nocy usłyszał ciche: – Jestem, ale się nie martw. To był mały, puszysty potworek o wielkich, okrągłych oczach. Miał liliowe futerko i trząsł się ze strachu. – Ja też się boję ciemności – wyszeptał.

Franio zdziwił się bardzo. – Potwór boi się ciemności? – zapytał. – Tak – odparł potworek. – Mieszkam tu pod łóżkiem, ale gdy robi się ciemno, nie widzę, co jest w pokoju. Boję się wielkich cieni.

Franio zapalił małą lampkę nocną. – Teraz widzisz? – uśmiechnął się. Potworek odetchnął z ulgą. – Dziękuję. Lubię, gdy jest jasno. Wtedy widzę, że jesteś miły.

Od tamtej pory każdego wieczoru Franio zapalał lampkę i opowiadał potworkowi o swoim dniu. A potworek chował się w kąciku, słuchał i czasem przytulał Frania pluszowym ogonem.

Kiedy Franio zasypiał, lampka świeciła ciepłym światełkiem. Potworek czuwał, aż chłopiec spał spokojnie. – Dobranoc, przyjacielu – szeptał cichutko.

Rano potworek chował się za firanką, żeby nikt go nie zobaczył. Ale Franio wiedział, że wieczorem znów się pojawi. Nie bał się już ciemności, bo miał przyjaciela, który też się bał.

Pewnej nocy mama zapytała Frania: – Dlaczego zawsze śpisz z lampką? A Franio odpowiedział: – Bo pod łóżkiem mieszka potworek, który boi się ciemności. Mama uśmiechnęła się i pogłaskała go po głowie. – To dobrze, że się nim opiekujesz.

I tak Franio zasypiał każdej nocy, a lampka rzucała złote światło na jego twarz i na liliowe futerko potworka, który zwinął się w kłębek i spał obok. Cisza i spokój wypełniły pokój, a nad domem świeciły gwiazdy.