Bajka o małym Potworku, który bał się cieni

— Bajka do czytania —

Mały Potworek Staś mieszkał w przytulnej norce pod starym dębem. Miał miękkie, zielone futerko i wielkie, okrągłe oczy, którymi patrzył na świat z ciekawością. Ale gdy zapadał zmrok, a promienie księżyca zaczynały tańczyć na ścianach, Staś dostawał gęsiej skórki.

W norce pojawiały się duże, ciemne cienie. Jeden wyglądał jak ogromny wilk z kłami, inny jak latający smok z długim ogonem. Staś chował się wtedy pod kocykiem i szeptał: „Odejdźcie, straszne cienie!”

Pewnego wieczoru mama Potworek zapaliła małą, ciepłą lampkę. „Stasiu, chodź, pokażę ci coś” – powiedziała łagodnie. Podniosła do światła pluszowego misia, a na ścianie pojawił się malutki, puchaty cień.

„Patrz, to tylko miś!” – zaśmiała się mama. Potem pokazała dłonią kształt ptaszka, a na suficie zatańczył malutki cień skrzydła. Staś wytrzeszczył oczy – cienie wcale nie były groźne, tylko się ruszały jak wesołe zabawki.

„A co z tym ogromnym smokiem?” – zapytał nieśmiało. Mama wzięła jego zieloną piłkę i podniosła ją wysoko. Nagle na ścianie pojawił się wielki, okrągły cień. „To tylko piłka blisko lampy!” – wyjaśniła.

Staś wziął swoją ulubioną grzechotkę i sam zrobił na suficie małego, podskakującego cienia. Zaczął się śmiać – okazało się, że to on jest prawdziwym Potworkiem, który tworzy cienie, a nie one go straszą.

Od tej nocy Staś już nie bał się zmroku. Gdy gaszono światło, spoglądał w okno, widział gwiazdy i delikatne cienie gałęzi, i mówił: „Dobranoc, małe cienie. Jutro znów się pobawimy”.