Bajka o Potworku Kłębku, który bał się cieni

— Bajka do czytania —

W miękkim, puchatym domku na skraju Leśnej Polany mieszkał mały potworek o imieniu Kłębek. Miał on okrągłe, żółte ciałko i trzy małe różki na głowie, które zawsze sterczały na bok, jakby się witały. Kłębek uwielbiał jeść malinowe pianki i turlać się po łące, ale najbardziej na świecie bał się cieni, które pojawiały się w jego pokoju, gdy mama gasiła lampkę.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc świecił przez okno, Kłębek zobaczył wielki, czarny cień na ścianie. Cień wyglądał jak ogromny potwór z długimi ramionami. Kłębek schował się pod kołderkę i zamknął oczy, ale cień wcale nie znikał. Wtedy usłyszał cichutki głosik: 'Cześć, jestem Mysia, a to mój cień – on tylko tańczy!'

Kłębek ostrożnie wyjrzał spod kołdry. Na parapecie siedziała mała myszka, a za nią na ścianie tańczył jej cień – mały, zabawny, podskakujący w rytm księżycowego blasku. Mysia uśmiechnęła się: 'Zobacz, jak robię fikołka!' – i jej cień zrobił śmieszne salto. Kłębek zachichotał.

Mysia zaprosiła Kłębka, by pokazał swój cień. Potworek nieśmiało wyszedł spod kołdry i stanął przy oknie. Za nim pojawił się wielki, okrągły cień z trzema małymi różkami. 'Ale ty masz fajny cień!' – pisnęła Mysia. 'Wygląda jak puchata chmurka!' Kłębek spojrzał i rzeczywiście – jego cień był miękki i przyjazny.

Nagle Kłębek zobaczył, że wszystkie cienie w pokoju tańczą: cień lampy kołysał się jak wiatraczek, cień krzesła robił mostek, a cień książki machał skrzydłami. 'To tylko zabawa światła!' – zawołał Kłębek. 'Nie ma się czego bać!'

Mama potworka usłyszała śmiech i weszła do pokoju. Zobaczyła Kłębka i Mysię bawiących się cieniami na ścianie. 'Widzę, że odkryłeś sekret cieni' – powiedziała z uśmiechem. 'To nasi nocni przyjaciele, którzy pokazują nam śmieszne sztuczki, dopóki nie zaśniemy'.

Kłębek przytulił Mysię i położył się do łóżka. Cienie na ścianie tańczyły coraz wolniej, aż w końcu znieruchomiały. Potworek patrzył na nie i czuł, że są jego przyjaciółmi. Zamknął oczy i uśmiechnął się do swojego cienia, który spokojnie leżał obok niego.

Gwiazdy za oknem mrugały do Kłębka, a on cichutko szepnął: 'Dobranoc, cienie'. I zasnął, otulony miękkim blaskiem księżyca, wiedząc, że nic strasznego nie czai się w mroku, tylko przyjaciele czekają, by bawić się z nim w świetle.