Iskierka i tajemnica Cichej Łąki

— Bajka do czytania —

W krainie, gdzie trawa była miękka jak puch, a kwiaty tańczyły w blasku księżyca, mieszkała mała iskierka o imieniu Iskierka. Była malutka i świeciła słabiej niż inne świetliki, ale jej serce było wielkie i pełne ciepła.

Każdego wieczoru Iskierka siadała na listku paproci i patrzyła, jak inne świetliki tańczą wśród drzew. Ich światło było jasne i mocne, a ona czuła się taka mała i nieważna. „Chciałabym świecić jak one” – myślała z westchnieniem.

Pewnej nocy, gdy księżyc schował się za chmurą, usłyszała cichutki płacz. To była mała biedronka, która zgubiła swoją drogę do domu. „Nie martw się” – powiedziała Iskierka i zaświeciła najjaśniej jak potrafiła. Jej światło było słabe, ale wystarczyło, by oświetlić ścieżkę.

Biedronka uśmiechnęła się i podziękowała. Iskierka poczuła w sercu ciepło, jakiego nigdy wcześniej nie znała. Postanowiła, że będzie pomagać każdemu, kogo spotka. I tak zaczęła się jej przygoda.

Następnego dnia pomogła pszczółce zebrać pyłek, a potem mrówce przenieść większy liść. Z każdą pomocą jej światło stawało się jaśniejsze. Iskierka nie rozumiała, dlaczego, ale czuła, że to coś ważnego.

Pewnego wieczoru starszy świetlik o imieniu Mądrala przysiadł obok niej. „Widzę, że świecisz coraz mocniej” – powiedział. „To dlatego, że pomagasz. Światło rośnie, gdy nim dzielisz.” Iskierka uśmiechnęła się szeroko.

Od tej pory Iskierka pomagała każdego dnia. Gdy ktoś potrzebował pomocy, ona była pierwsza. Jej światło rozjaśniało całą łąkę, a inne świetliki zaczęły ją naśladować. Wszyscy byli szczęśliwi.

Kiedy nadszedł wieczór, Iskierka usiadła na swoim listku i patrzyła na rozgwieżdżone niebo. Wiedziała, że nawet małe światełko może zmienić czyjś świat. I wtedy, cichutko, szepnęła: „Dobranoc, kochana Łąko” – i zamknęła oczy, czując spokój w sercu.