Kropelka, która chciała być inna

— Bajka do czytania —

Na skraju wielkiego łąkowego lasu, na liściu klonu, mieszkała mała kropelka rosy o imieniu Kropka. Każdego ranka budziła się wraz ze wschodem słońca i patrzyła na świat wokół siebie. Była przezroczysta i okrągła, a w jej wnętrzu odbijały się kolory nieba. Lecz Kropka nie była zadowolona. Zazdrościła słońcu, że jest takie jasne i potężne. Zazdrościła motylom, że mają kolorowe skrzydła. Pragnęła być kimś innym, kimś większym, bardziej błyszczącym.

Na skraju wielkiego łąkowego lasu, na liściu klonu, mieszkała mała kropelka rosy o imieniu Kropka. Każdego ranka budziła się wraz ze wschodem słońca i patrzyła na świat wokół siebie. Była przezroczysta i okrągła, a w jej wnętrzu odbijały się kolory nieba. Lecz Kropka nie była zadowolona. Zazdrościła słońcu, że jest takie jasne i potężne. Zazdrościła motylom, że mają kolorowe skrzydła. Pragnęła być kimś innym, kimś większym, bardziej błyszczącym.

Pewnego razu, gdy słońce zaczęło wschodzić, Kropka westchnęła: – Och, gdybym tylko mogła być tak wielka i ciepła jak ty, Słońce! Słońce uśmiechnęło się promieniami i odpowiedziało: – Każdy z nas ma swoją rolę. Ja daję światło, ale to ty możesz odbijać je w najpiękniejszy sposób. Jesteś jak małe lusterko, które rozświetla liście i trawy. Kropka nie była jednak przekonana.

Niedługo potem nadleciał motyl o pomarańczowo-czarnych skrzydłach. Kropka westchnęła: – Ach, gdybym miała takie skrzydła jak ty, fruwałabym nad całym lasem! Motyl przysiadł na liściu i powiedział: – Twoja prostota jest wyjątkowa. Jesteś jak okno, przez które widać niebo. Kropka wzruszyła ramionami, bo wciąż tęskniła za czymś innym.

Gdy nastał wieczór, na niebie pojawił się srebrzysty księżyc. Kropka poczuła się jeszcze mniejsza. Szepnęła: – Jesteś taki piękny i tajemniczy, księżycu. Ja jestem tylko kroplą, która zaraz wyparuje. Księżyc odpowiedział łagodnie: – Jesteś odbiciem światła, które noszę. W tobie widzę gwiazdy, które drzemią w każdej kropelce. Nie musisz być taka jak ja, aby być wyjątkowa.

Kropka postanowiła więc zapytać mądrej starej chmury, która unosiła się nad łąką. – Chmuro, powiedz mi, dlaczego wszyscy wokół są czymś wspaniałym, a ja jestem taka zwyczajna? Chmura uśmiechnęła się i odpowiedziała: – Jesteś jak diament, który potrzebuje tylko odrobiny światła, by zabłysnąć. Nie porównuj się z innymi. Każdy z nas jest inny i każdy ma w sobie coś pięknego. Spójrz w głąb siebie, a zobaczysz swoje własne blaski.

Kropka zamknęła oczy i pomyślała o tym, co mówiła chmura. Przypomniała sobie, jak rankiem ptaki przylatywały pić z niej wodę, jak biedronka schroniła się w jej cieniu, a dzieci biegały boso po trawie, wołając: „O, jaka ładna kropla!”. Nagle zrozumiała, że przez cały czas była kimś wyjątkowym – po prostu nie umiała tego dostrzec.

Tej nocy Kropka nie pragnęła już być słońcem ani motylem. Położyła się spokojnie na swoim liściu, czując się lekka i radosna. Księżyc świecił nad nią, a w jej wnętrzu migotały maleńkie iskierki. Czuła się spełniona. Otuliła się ciepłem nocy i zamknęła swoje małe, przezroczyste oczka. Dobranoc, Kropko – szepnął wiatr i pogłaskał liść. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a łąka pogrążyła się w cichej, spokojnej ciszy.