Jak jeżyk Igiełka nauczył się przyjmować pomoc

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lasku mieszkał jeżyk o imieniu Igiełka. Miał mnóstwo złoconych kolców i serce pełne uporu. Igiełka uwielbiał mówić: „Ja sam!”. Gdy mama proponowała pomoc w odniesieniu kubka, on kręcił głową. Gdy tata chciał pomóc w szukaniu grzybów, Igiełka tupał nóżką. Był przekonany, że prawdziwy jeż wszystko musi zrobić zupełnie sam.

Pewnego słonecznego poranka Igiełka postanowił zbudować najwspanialszy domek na drzewie w całym lasku. Wybrał wysoki dąb, przyniósł drobne patyczki, liście i mech. Pracował ciężko, ale gałązki ciągle mu się wyślizgiwały, a wiatr rozrzucał liście. Igiełka sapał i denerwował się, a domek wyglądał jak kupa chrustu.

Niedaleko mieszkała wiewiórka Ruda, która przyglądała się jego staraniom. „Igiełko, mogę ci pomóc? Mam mocne łapki i szybko ułożę gałązki” – zaproponowała. Jeżyk jednak burknął: „Nie, dziękuję! Sam dam radę!” – i odwrócił się plecami, choć czuł, że ręce go bolą.

Potem przyszedł zając Kicuś, niosąc długie witek. „Mam pomysł! Z tych witków zrobimy dach, który nie przecieka. Chcesz, żebym pokazał?” Igiełka znów pokręcił głową. Tymczasem słońce chowało się za chmury, a domek wciąż się rozpadał. Jeżykowi zrobiło się smutno.

W końcu usiadł na mchu i westchnął: „Dlaczego mi nie wychodzi?” Wtedy przyszła sowa Mądralina, która od lat mieszkała na starym buku. „Igiełko – powiedziała łagodnie – wiesz, że najsilniejsze drzewa w lesie rosną razem, splatając korzenie. Przyjmowanie pomocy nie oznacza, że jesteś słaby. To znak, że potrafisz być częścią drużyny”.

Jeżyk spojrzał na swoje małe łapki, potem na przyjaciół czekających w oddali. Przełknął dumę i zawołał: „Ruda, Kiciu, pomożecie mi?” Oboje przybiegli z uśmiechem. Wspólnie ułożyli gałązki, wiewiórka wplotła witki, zając podtrzymywał dach, a Igiełka wypełniał szczeliny mchem. Domek wyrósł w mgnieniu oka – solidny i przytulny.

Gdy zapadł zmierzch, Igiełka zaprosił przyjaciół do środka. W środku pachniało lasem, a przez okno widać było pierwsze gwiazdy. „Dziękuję wam” – szepnął jeżyk. „Dzięki wam mogę teraz spać w ciepłym domku. I już wiem, że nie trzeba wszystkiego robić samemu. Razem jest o wiele łatwiej i weselej”.