Tęczowa Przygoda Pony Poli

— Bajka do czytania —

W małej, zielonej dolinie mieszkał sobie mały kucyk o imieniu Pola. Miała mięciutką, tęczową grzywę i lśniące, różowe kopyta. Każdego ranka Pola budziła się z ochotą na nowe przygody.

Pewnego dnia Pola postanowiła pobiec na łąkę pełną stokrotek. Gdy galopowała, usłyszała cichutkie piski. Zatrzymała się i zobaczyła małego zajączka, który zaplątał się w jeżyny.

– Och, biedaku – powiedziała Pola i delikatnie rozplątała kolce swoim pyszczkiem. – Już dobrze, jesteś wolny. – Zajączek podskoczył radośnie i podziękował jej mrugnięciem.

Pola poczuła ciepło w sercu. Pobiegła dalej, a po chwili usłyszała smutne ćwierkanie. To był wróbelek, który zgubił jedno piórko i nie mógł wzlecieć wysoko. Pola położyła się na trawie i powiedziała: – Wskakuj na mój grzbiet, zaniosę cię na szczyt wzgórza.

Wróbelek usiadł na tęczowej grzywie, a Pola ostrożnie wbiegła na pagórek. Gdy wróbelek ujrzał stamtąd swoje gniazdko, zaćwierkał szczęśliwie i frunął do rodziny.

Pola uśmiechnęła się szeroko. Nagle zobaczyła, że słońce już zachodzi, a niebo robi się fioletowe. Przypomniała sobie, że w stajni czeka na nią ciepłe siano i miłe słowa mamy.

Wracała powoli, a po drodze spotkała jeszcze jeża, któremu pomogła przetoczyć jabłko, i biedronkę, którą zdmuchnęła z kropelki rosy. Każdemu pomagała z radością.

Gdy w końcu dotarła do stajni, mama kucyk pogłaskała ją po grzywie i powiedziała: – Jesteś wspaniała, Polu. Pomaganie innym to najpiękniejsza magia. – Pola przytuliła się do mamy i zamknęła oczy. Nad doliną zapadła cisza, a na niebie zaczęły migotać pierwsze gwiazdy.

Pola spała spokojnie, śniąc o tym, jak jutro znów będzie mogła komuś pomóc. Wszystkie zwierzęta w dolinie cieszyły się, że mają tak dobrego przyjaciela.