Miś Zdziś i pani policjantka

— Bajka do czytania —

Mały Miś Zdziś szedł z mamą na spacer do parku. Nagle zobaczył kolorowego motyla i pobiegł za nim. Kiedy się odwrócił, nie było już mamy.

Zdziś rozejrzał się wokoło. Wszędzie były drzewa i ścieżki, ale mamy nigdzie nie widział. Zrobiło mu się smutno i chciało mu się płakać. Wtedy usłyszał łagodny głos: – Cześć, mały. Potrzebujesz pomocy?

To była pani policjantka – w niebieskiej czapce i z uśmiechem na twarzy. Miała na sobie lśniącą odznakę i nosiła radyjko. – Zgubiłem mamę – wyszeptał Zdziś. – Nic się nie martw – powiedziała pani policjantka. – Razem ją znajdziemy.

Pani policjantka wzięła Zdzisia za łapkę i poszli na ławeczkę. Wyjęła z kieszeni mały obrazek z misiem i powiedziała: – Opowiedz mi, jak wygląda twoja mama. Zdziś opisał jej duże, brązowe oczy i miły uśmiech.

W radyjku coś zatrzeszczało. Pani policjantka powiedziała do niego: – Znalazłam małego misia, szuka mamy w parku. Po chwili z daleka ktoś zawołał: – Zdziś! To była mama! Biegła do nich z otwartymi ramionami.

Mama bardzo dziękowała pani policjantce. A pani policjantka pogłaskała Zdzisia po głowie i powiedziała: – Pamiętaj, jeśli kiedyś będziesz potrzebować pomocy, zawsze możesz podejść do policjanta. On jest po to, żeby cię chronić i pomagać.

Zdziś poczuł się bezpiecznie i dzielnie. Uścisnął łapkę pani policjantki i obiecał, że następnym razem nie będzie biegał tak daleko. Mama wzięła go za rączkę i poszli do domu, machając pani policjantce na pożegnanie.

Wieczorem, gdy Zdziś leżał już w swoim łóżku, patrzył przez okno na gwiazdy. Jedna z nich migała jak odznaka pani policjantki. Zamknął oczy i pomyślał: „Mam przyjaciółkę w niebieskim mundurze”. I spokojnie zasnął.