Przygoda w Niebieskim Lesie

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak cukierki, a na niebie zawsze świeciło słońce, mieszkała czteroletnia Zosia. Zosia miała ulubioną zabawkę – pluszowego misia o imieniu Gucio. Pewnego dnia Gucio postanowił wybrać się na spacer do Niebieskiego Lasu, który rósł tuż za ogrodem.

Gucio szedł wesoło, podskakując na miękkich łapkach, ale po chwili zorientował się, że wszystkie drzewa wyglądają tak samo. – Ojej, chyba się zgubiłem! – zapiszczał cienkim głosikiem. Usiadł pod wielkim dębem i zaczął ocierać łapką łezkę.

Wtedy zza krzaka wyłoniła się pani w niebieskim mundurze. Miała na głowie czapkę z lśniącą odznaką, a na piersi złotą gwiazdkę. – Jestem aspirantka Biedronka – powiedziała uśmiechając się ciepło. – Widzę, że potrzebujesz pomocy. Policjanci są po to, żeby pomagać tym, którzy się zgubili.

Gucio spojrzał na nią z nadzieją. – Zgubiłem drogę do domu Zosi – wyszeptał. Aspirantka Biedronka wyjęła z kieszeni mały notes i narysowała mapkę. – Najpierw przejdziemy przez Mostek Tęczowy, potem skręcimy w lewo koło Wielkiego Grzyba, a na końcu zobaczymy żółty domek Zosi.

Po drodze spotkali wiewiórkę, która miała kłopot – jej orzeszek utknął w szczelinie między kamieniami. Aspirantka Biedronka delikatnie wyciągnęła orzeszek patykiem. – Policjanci pomagają też zwierzętom – wyjaśniła Guciowi. – Ważne, żeby być uważnym i dobrym dla innych.

Kiedy dotarli do domku Zosi, dziewczynka wybiegła na ganek. – Gucio! – krzyknęła radośnie. – Dziękuję pani za pomoc! – powiedziała do policjantki. Aspirantka Biedronka pogłaskała Gucia po głowie. – Pamiętaj, dzieci: gdy się zgubicie, szukajcie kogoś w mundurze. My zawsze chętnie pomożemy.

Zosia zaprosiła policjantkę na herbatkę z miodem. Siedzieli w ogrodzie, a słońce powoli chowało się za horyzontem. – Czy mogę zostać policjantką, jak dorosnę? – zapytała Zosia. – Oczywiście – odpowiedziała aspirantka. – Każdy może pomagać, nawet mały człowiek. Wystarczy mieć dobre serce.

Gdy nastał wieczór, Zosia położyła Gucia do łóżeczka. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a przez okno wpadał cichy szum wiatru. – Dobranoc, Gucia – szepnęła Zosia. – Jutro też będziemy pomagać innym, jak prawdziwi policjanci. I zamknęła oczy, słysząc w oddali łagodny dźwięk gwizdka, który niósł spokój przez całą noc.