Leśna wędrówka małej wiewiórki

— Bajka do czytania —

Mała wiewiórka Lila mieszkała w najwyższej dziupli wielkiego dębu. Każdego ranka patrzyła na tańczące w słońcu liście, ale nigdy nie odważyła się zejść z drzewa. Jej mama mówiła: „Pójście w nowe miejsca to wielka przygoda”, a Lila tylko chowała nos w miękkim ogonku.

Pewnego dnia w dziupli zabrakło orzechów. Mama powiedziała: „Musisz pójść do starego lasu po zapasy, Lilo. Tam, za strumieniem, rosną najsłodsze orzechy laskowe”. Serduszko Lilki zabiło mocniej, ale wiedziała, że musi spróbować.

Zeskoczyła na pierwszy konar, potem na drugi, aż w końcu poczuła pod łapkami miękki mech. „Dokąd idziesz?” zapytał zajączek Tup, kopiąc w ziemi. „Idę po orzechy” – odparła Lila, a Tup wskazał ścieżkę: „Tam, gdzie pachnie miodem i skaczą wiewiórki! Idź prosto, a dojdziesz”.

Lila szła dalej, a jej ogonek podskakiwał wesoło. Nagle zobaczyła kolorowy most z patyków – to strumień. Bała się, że most jest chybotliwy, ale przypomniała sobie słowa mamy: „Pójście w nieznane uczy odwagi”. Postawiła jedną łapkę, potem drugą i – hop! – była po drugiej stronie.

Za strumieniem rosły orzechy, jakie Lila widziała tylko w snach. Zbierała je do małego koszyczka, a promienie słońca muskały jej futerko. „Pójście było warte zachodu!” – szepnęła do siebie, gdy nagle usłyszała ciche ćwierkanie. To była stara sowa, która mieszkała w wysokiej sośnie.

„Dobrze, że przyszłaś, mała” – zagadała sowa – „Widzę, że nie boisz się drogi. Pamiętaj: pójście to nie tylko daleka wędrówka – to także umiejętność powrotu do domu z uśmiechem”. Lila skinęła główką, dziękując za radę, i ruszyła w drogę powrotną.

Wróciła do dziupli, gdy niebo zaczęło mienić się złotem i różem. Mama przytuliła ją mocno i powiedziała: „Jesteś bardzo dzielna. Pójście było odważne, a jeszcze odważniejszy jest powrót z pełnym sercem”. Lila rozłożyła orzechy na podłodze z mchu, dumna ze swojej przygody.

Wieczorem, gdy gwiazdy zapaliły się nad lasem, Lila wtuliła się w mamę. Czuła, jak ciepło rozchodzi się po jej ciele – od ogonka po koniuszki uszu. Zamknęła oczy i słyszała tylko cichy szum dębu i bicie własnego serca. „Dobranoc, lesie. Dobranoc, przygodo” – wyszeptała, zasypiając spokojnie.