Leśna wyprawa małego zajączka

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Tuptuś mieszkał w norce pod wielkim dębem. Każdego dnia bawił się w pobliżu, ale nigdy nie odważył się pójść dalej, na łąkę za strumykiem. Mama mówiła, że tam czekają pyszne jagody i mięciutka trawa, ale Tuptuś bał się nieznanego.

Pewnego ranka do Tuptusia przyszła wiewiórka Ruda. – Chodź ze mną na polanę – zapiszczała wesoło. – Tam są najsłodsze jagody w całym lesie! Tuptuś zamknął oczy, pomyślał o mamie i… zrobił krok do przodu.

Szli razem przez mech i paprocie. Po drodze leżał kamyk, który wydawał się ogromny. – Przeskoczę go! – powiedział Tuptuś i zrobił mały skok. Kamyk został za nimi, a zajączek poczuł dumę.

Potem dotarli do strumyka. Woda cicho płynęła i migotała w słońcu. – Jak przejdę? – zapytał Tuptuś. – Są kamienie, po których można skakać – poradziła Ruda. Zajączek odważył się i przeskoczył z kamienia na kamień. Zrobiło się ciepło w serduszku.

Wreszcie ujrzeli polanę. Pełno tam było krzaków jagód, pachniało miodem i kwiatami. Tuptuś zerwał pierwszą jagodę – była słodka jak sen. Skakał i zbierał, śmiejąc się z Rudą. Zapomniał o strachu.

Słońce zaczęło chylić się ku zachodowi. Zajączek i wiewiórka wrócili do nory. Mama zobaczyła jagody i uśmiechnęła się. – Widzę, że byłeś odważny – powiedziała, głaszcząc Tuptusia po futerku. – Jutro pójdę jeszcze dalej – szepnął zajączek, przytulając się do mamy.

Wieczorem Tuptuś leżał w swojej norce. Za oknem świeciły gwiazdy, a księżyc malował srebrne wzory na ścianie. Zajączek przeciągnął się i pomyślał o jagodach, o skokach i o tym, jak miło jest iść w nowe miejsce. Jego oczka same się zamknęły.