Bajka o małym zajączku, który uczył się czekać

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie mieszkała mała zajączka o imieniu Zuzia. Zuzia miała długie, miękkie uszy i różowy nosek, który zawsze drgał, gdy była ciekawa. Pewnego dnia Zuzia zobaczyła, że na polanie stoi nowa, kolorowa huśtawka.

Huśtawka była czerwona w żółte gwiazdki i wyglądała tak zachęcająco, że Zuzia od razu chciała na niej posiedzieć. Pobiegła szybko, ale zobaczyła, że na huśtawce siedzi już mały jeżyk Igiełka. Igiełka bujał się wesoło i śmiał się głośno.

Zuzia tupnęła nóżką i powiedziała: „Ja też chcę! Już!”. Ale Igiełka odpowiedział: „Poczekaj chwilkę, zaraz skończę”. Zuzia zmarszczyła nosek i usiadła pod drzewem. Była trochę smutna, bo nie lubiła czekać.

Wtedy przyleciała sowa Mądralina i usiadła obok Zuzi. „Widzę, że jesteś niecierpliwa” – powiedziała łagodnie. „Czekanie może być trudne, ale czasem warto. Popatrz, jak Igiełka się cieszy. Gdy skończy, twoja radość będzie jeszcze większa”.

Zuzia spojrzała na huśtawkę. Igiełka uśmiechał się od ucha do ucha. Zuzia pomyślała, że fajnie jest widzieć, jak ktoś inny się bawi. Po chwili Igiełka zeskoczył i powiedział: „Teraz twoja kolej!”.

Zuzia wskoczyła na huśtawkę i poczuła, jak wiatr rozwiewa jej futerko. Bujała się wysoko i śmiała się radośnie. Czekanie naprawdę było tego warte! Gdy skończyła, zobaczyła, że pod drzewem czeka już mały borsuk Borys.

Zuzia zeskoczyła i powiedziała: „Teraz twoja kolej, Borysie!”. Borsuk uśmiechnął się i podziękował. Zuzia poczuła, że bycie cierpliwym i ustąpienie miejsca innym sprawia, że w sercu robi się ciepło.

Gdy słońce schowało się za drzewami, Zuzia wróciła do swojej norki. Położyła się na miękkim sianku i zamknęła oczy. Na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, a Zuzia pomyślała: „Jutro znów będę czekać na swoją kolej, bo czekanie też może być miłe”. I zasnęła spokojnie.